ครึ่งปีผ่านไปแล้ว และคุณรู้สึกว่าตัวเองยังไม่ถึงไหนเลย

เดือนมิถุนายนเคยเป็นเดือนที่เต็มไปด้วยความหวัง ตอนต้นปีเราวางแผนไว้เยอะแยะ เขียนเป้าหมายลงสมุดตั้งใจจะทำให้ได้ทุกอย่าง แล้ววันนึงตื่นมาพบว่าหกเดือนผ่านไปแล้ว และสมุดเล่มนั้นยังเปิดไม่ถึงหน้าที่สอง

ความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้เกิดกับเราคนเดียวนะ ทุกครึ่งปีมีคนจำนวนไม่น้อยที่นั่งมองย้อนกลับไปแล้วรู้สึกว่าตัวเองเดินไม่ถึงไหนเลย เหมือนยืนอยู่จุดเดิมในขณะที่คนรอบข้างก้าวไปข้างหน้าหมดแล้ว แต่ความจริงคือ เรากำลังใช้ไม้บรรทัดที่ผิดวัดชีวิตตัวเอง

ลองจินตนาการว่าเรากำลังเดินขึ้นเขาลูกหนึ่ง ความสูงไม่ต้องมากนัก แค่พอที่ต้องก้าวขึ้นทีละระดับ จากข้างล่างเรามองขึ้นไปเห็นยอดเขาเล็กๆ แล้วคิดว่าถึงแล้วถึงแล้ว แต่พอเดินไปสักพัก เงยหน้าขึ้นอีกทีก็พบว่ายอดเขานั้นยังไกลอยู่ ส่วนที่ลึกซึ้งกว่านั้นคือ เราไม่เคยหันไปมองทางที่เดินผ่านมา ไม่เคยมองเห็นว่าตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เราได้ก้าวเดินผ่านหลายสิ่งหลายอย่างที่หนักกว่าที่คิด

หยุดสักครู่เพื่อมองย้อนกลับ ไม่ใช่เพื่อตัดสิน

ในทางจิตวิทยา การทบทวนตัวเองแบบที่ทำร้ายใจเกิดจากการที่สมองเรามีนิสัยชอบเอาผลลัพธ์มาเทียบกับความคาดหวัง โดยไม่สนใจกระบวนการที่เกิดขึ้นจริง สมองชอบมองข้ามวันที่เราลุกขึ้นมาทำงานทั้งที่ไม่อยากทำ วันที่เรายิ้มทั้งที่ข้างในหมดแรง หรือวันที่เราเลือกพักเพราะรู้ว่าร่างกายต้องการพื้นที่ว่าง วันเหล่านั้นไม่มีอยู่ในตารางเป้าหมาย แต่มันคือหลักฐานที่แท้จริงว่าเรายังอยู่ ยังก้าวเดิน ยังไม่ยอมแพ้

การที่ครึ่งปีผ่านไปแล้วไม่ได้หมายความว่าเราล้าหลัง มันหมายความว่าเราใช้เวลาหกเดือนกับการประคับประคองตัวเองให้ผ่านวันต่างๆ ไปได้ และนั่นไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย ในโลกที่บอกให้ทุกคนวิ่งไปข้างหน้าตลอดเวลา การยืนอยู่ได้ตรงนี้ก็เป็นความกล้าหาญอย่างหนึ่งแล้ว

ครึ่งปีหลังไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นด้วยแผนใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม มันเริ่มต้นได้ด้วยการยอมรับว่าหกเดือนที่ผ่านมา เราทำดีที่สุดแล้วในสภาพที่เราเป็น และถึงแม้ยังไม่ถึงไหนก็ตาม เรายังเดินอยู่ นั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด