ใช้ ritual เล็กๆ เพื่อฟังใจเรื่อง สมองล้าจากงานและหน้าจอ

จุดเทียนเล่มเดียวในห้องที่มืดลง แว่วเสียงคลื่นจากแอปนอนหลับที่ลืมปิด แล้วมือก็คลำหยิบไพ่ใบหนึ่งขึ้นมาโดยไม่ได้คิดล่วงหน้า — นี่คือภาพที่หลายคนอาจจินตนาการไม่ถึงว่าเป็นช่วงเวลาที่สมองเราต้องการมากที่สุด

เพราะเวลาที่สมองล้าจากงานและหน้าจอ สิ่งที่เราต้องการไม่ใช่คำตอบ แต่เป็นช่องว่างที่ให้ความรู้สึกได้โผล่ขึ้นมาเอง

คำว่า ritual ฟังดูยิ่งใหญ่ แต่ความจริงมันหมายถึงแค่การทำอะไรซ้ำๆ ด้วยความตั้งใจ ราวกับว่าเราเปิดประตูให้สิ่งที่สะสมอยู่ข้างในได้ออกมาหายใจ ลองนึกภาพว่าความรู้สึกต่างๆ เหมือนน้ำที่ค้างอยู่ในท่อ เวลาเราวิ่งไปทำงาน ไปส่งงาน ไปดูหน้าจอจนดึก น้ำนั้นก็ค้างนิ่ง ไม่ได้ไหนไปไหน แต่เมื่อเราจุดเทียน หยิบไพ่ หรือแค่หลับตานับสามถึงสิบด้วยความตั้งใจว่าจะฟังตัวเอง — น้ำนั้นก็เริ่มไหล

และเมื่อน้ำไหล เราถึงได้ยินเสียงที่แท้จริงของใจตัวเอง

เลือกช่องว่างเดียวในวันที่เป็นของตัวเอง

ไม่ต้องหาเวลาชั่วโมง เริ่มจากห้านาทีก่อนนอนก็พอ เปิดไฟสลัว วางมือถือให้ห่างตัว แล้วถามตัวเองเพียงคำถามเดียวว่าวันนี้รู้สึกยังไง ไม่ต้องตอบก็ได้ แค่ถาม ความรู้สึกมันจะค่อยๆ ลอยขึ้นมาเองเหมือนหมอกที่กระจ่างเมื่อแสงสว่างเริ่มส่องผ่าน

ใช้สัญลักษณ์เป็นสะพานเชื่อมความรู้สึก

ไพ่ทำนาย ออราเคิลการ์ด หรือแม้แต่คำใบ้ในแอป — สิ่งเหล่านี้ไม่ได้บอกอนาคต แต่เป็นกระจกเงาที่สะท้อนสิ่งที่เรารับรู้อยู่แล้วแต่ยังไม่กล้ามอง เวลาเปิดไพ่ทำนายใจ สมองล้าจากงานและหน้าจอจะได้พักจากการวิเคราะห์ และให้ส่วนที่อ่อนโยนกว่าได้พูดบ้าง ลองหยิบไพ่ใบหนึ่งแล้วอ่านความหมายแบบไม่ต้องถูกต้อง แค่รับรู้ว่าคำไหนโดนใจ คำนั้นแหละคือเสียงที่รอให้เราฟัง

จดสิ่งที่โผล่มาแม้แค่คำเดียว

ไม่ต้องเขียนไดอารี่ยาว แค่จดคำเดียวที่รู้สึกจับต้องได้บนกระดาษ หรือพิมพ์ลงโน้ตในมือถือก็ได้ คำๆ เดียวที่สะสมจากวันนี้ไปวันหน้า จะกลายเป็นแผนที่เล็กๆ ที่บอกว่าใจเรากำลังเดินทางไปไหน

เทียนเล่มนั้นไม่ได้ขับความมืดออกไปทั้งหมด แต่มันส่องพอให้เห็นทางเดิน ก้าวต่อไปของแต่ละคนก็เช่นกัน — ไม่ต้องเห็นปลายทาง แค่เห็นก้าวถัดไปก็เพียงพอแล้ว