เหนื่อยกับ การวางแผนออกจากงานโดยไม่เผาสะพาน ได้ แม้เรายังรักเขาอยู่

เหนื่อยกับ การวางแผนออกจากงานโดยไม่เผาสะพาน ได้ แม้เรายังรักเขาอยู่

“เรารักเพื่อนร่วมทีมนะ แต่บริษัทนี้มันไม่ไหวแล้วจริงๆ”

การลาออก ไม่ได้เป็นการเดินหนีจากสถานที่ที่เราเกลียดชังเสมอไป บ่อยครั้ง สิ่งที่ทำให้เราต้องยื่นใบลาออกคือ “ระบบ” ขององค์กรที่เป็นพิษ แต่ในขณะเดียวกัน เรากลับยังมีความผูกพันลึกซึ้งกับ “ผู้คน” ในนั้น ไม่ว่าจะเป็นเจ้านายที่คอยซัพพอร์ต หรือเพื่อนร่วมทีมที่สู้มาด้วยกัน

ความย้อนแย้งนี้ ทำให้หลายคนรู้สึกทรมานอย่างแสนสาหัส อาการ เหนื่อยกับความสัมพันธ์ การวางแผนออกจากงานโดยไม่เผาสะพาน เกิดจากการที่เราพยายามจะหนีเอาตัวรอด แต่ก็กลัวว่าการหนีของเรา จะไปเพิ่มภาระให้คนที่เรารัก เราอยากจะจากไปแบบสวยงามที่สุด ไม่ให้ใครต้องเดือดร้อน จนบางครั้งเราเผลอกดดันตัวเองหนักกว่าตอนที่ทำงานอยู่เสียอีก

ความรู้สึกผิด ที่เกิดจากความ 'ใส่ใจ'

เราอยากให้เธอมองเห็นความงดงามในความเหนื่อยล้าของตัวเองนะ การที่เธอรู้สึกผิดที่จะต้องทิ้งทีมไป ไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนอ่อนแอ แต่มันเป็นหลักฐานที่ชัดเจนว่า เธอเป็นคนที่มีความรับผิดชอบ (Accountability) และมีความเห็นอกเห็นใจ (Empathy) อย่างเต็มเปี่ยม

แต่ในทางจิตวิทยา เมื่อเราพยายามจะ เหนื่อยกับความสัมพันธ์ การวางแผนออกจากงานโดยไม่เผาสะพาน เรามักจะตกหลุมพรางของการเป็น People Pleaser เราพยายามจะ Handover งานให้สมบูรณ์แบบ 100% พยายามจะเทรนคนใหม่ให้เก่งเท่าเรา ซึ่งในความเป็นจริงมัน “เป็นไปไม่ได้”

การพยายามควบคุมผลกระทบทุกอย่างหลังจากการลาออก คือการแบกภาระที่เกินตัว และมันทำให้ช่วงเวลาสุดท้ายในการทำงานของเธอ เต็มไปด้วยความเครียดมากกว่าความทรงจำที่ดี

3 มุมมองใจดี เพื่อบอกลาเพื่อนร่วมงานที่รัก

ในวันที่รู้สึกผิดจนอยากฉีกใบลาออกทิ้ง ลองโอบกอดตัวเองด้วยความคิดเหล่านี้นะ:

• มิตรภาพ ไม่จำเป็นต้องผูกติดกับนามบัตรบริษัท: ถ้าเธอและเพื่อนร่วมทีมรักกันจริง ความสัมพันธ์นั้นจะยังคงอยู่แม้จะไม่ได้นั่งโต๊ะติดกันแล้วก็ตาม การที่เธอออกไปเติบโตที่อื่น อาจจะเป็นแรงบันดาลใจให้พวกเขากล้าก้าวเดินตามก็ได้
• องค์กรมีหน้าที่หาทางออก ไม่ใช่หน้าที่ของพนักงานที่ลาออก: เราสามารถจัดการเอกสารส่งมอบงานให้ดีที่สุดได้ แต่ถ้าคนขาด หรือทำไม่ทัน นั่นคือปัญหาที่ระดับบริหารต้องแก้ไข ไม่ใช่ตราบาปในชีวิตของเธอ
• เธอไม่ได้ทิ้งใคร เธอแค่เลือกตัวเอง: การเลือกที่จะไปอยู่ในที่ที่สุขภาพจิตดีขึ้น คือสิทธิขั้นพื้นฐาน การรักเพื่อนร่วมงาน ไม่ได้แปลว่าเธอต้องยอมสละสุขภาพของตัวเองเพื่ออยู่เป็นเพื่อนพวกเขานะ

การจากลาที่งดงาม ไม่ได้แปลว่าไม่มีใครเจ็บปวด

เป็นเรื่องปกติที่การจากลาจะมีความเศร้าปะปนอยู่ อนุญาตให้ตัวเองได้ใจหาย และอนุญาตให้เพื่อนร่วมงานได้บ่นคิดถึง โดยไม่ต้องรู้สึกผิดนะ

ถ้า เหนื่อยกับความสัมพันธ์ การวางแผนออกจากงานโดยไม่เผาสะพาน ยังทำให้ใจสั่นไหว ลองแวะมาเติมเต็มถ้อยคำยืนยันใจดี เพื่อให้เสียงของความใจดี ช่วยบรรเทาความรู้สึกผิดในใจให้จางลงนะ