คุณค่าของคุณไม่ได้วัดกันที่ว่าครึ่งปีแรกทำอะไรไปบ้าง

ถ้าให้นับสิ่งที่ทำได้ในครึ่งปีแรก หลายคนคงนับได้ไม่กี่อย่าง ไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง ไม่ได้เพิ่มเงินเดือน ไม่ได้เรียนจบ ไม่ได้เดินทางไปที่ไหนใหม่ แล้วก็เลยสรุปว่าหกเดือนนี้ผ่านไปเปล่าๆ

แต่ถ้าเราลองนับด้วยไม้บรรทัดอีกอันหน่อยล่ะ?

นับจำนวนวันที่เราลุกขึ้นมาจากเตียงทั้งที่ไม่อยากตื่น นับจำนวนครั้งที่เราเลือกที่จะไม่ตอบโต้เมื่อโกรธ นับวันที่เราขอความช่วยเหลือเป็นครั้งแรก นับช่วงเวลาที่เรายอมรับว่าเหนื่อยแล้วต้องพัก นับคืนที่เรานอนหลับได้ทั้งที่คิดมาก นับเช้าที่เราเลือกยิ้มทั้งที่ข้างในยังไม่สบายใจ

สิ่งเหล่านี้ไม่ปรากฏใน resume ไม่มีใครเห็นในโซเชียลมีเดีย แต่มันคือหลักฐานที่แท้จริงของความเป็นมนุษย์ที่เต็มไปด้วยความเพียร

คุณค่าไม่ใช่ตัวเลขในกระเป๋า แต่เป็นน้ำหนักที่ใจแบกมา

เราโตมากับความเชื่อว่าคุณค่าของคนวัดกันที่สิ่งที่ทำได้ ที่ผลงานที่เห็น ที่ตัวเลขที่วัดได้ แต่ไม่มีใครเคยบอกเราว่า คุณค่าที่แท้จริงของคนนั้นอยู่ที่สิ่งที่เขาเผชิญในความเงียบ อยู่ที่การที่เขายังนั่งอยู่ตรงนี้ได้ ทั้งที่มีวันที่อยากล้มเลิกทุกอย่าง

ลองจินตนาการว่าเรามีขวดแก้วใสใบหนึ่ง ทุกครั้งที่เราทำอะไรได้ แม้จะเล็กน้อย เราก็หยดน้ำใสลงไปหนึ่งหยด ครึ่งปีที่ผ่านมา ขวดของเราอาจดูไม่เต็มเท่าของคนอื่น แต่ข้างในนั้นไม่ใช่น้ำเปล่า เป็นหยดน้ำที่แต่ละหยดมีน้ำหนักของความพยายาม ความอดทน ความกล้าที่จะอยู่ต่อ

และขวดนั้น มันยังมีที่ว่างสำหรับหยดน้ำใหม่ๆ อีกมากในครึ่งปีหลัง

ไม่ต้องรอให้ครึ่งปีหลังมาถึงก่อนแล้วค่อยเริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า ตอนนี้ ในวันนี้ ในจุดที่ยืนอยู่ คุณมีคุณค่าอยู่แล้ว ไม่ใช่เพราะทำอะไรได้ แต่เพราะคุณยังอยู่นี่ ยังพยายาม ยังก้าวเดิน และนั่นมันมีความหมายมากพอแล้ว