ทำไมการตั้งเป้าหมายถึงน่ากลัว
เคยสงสัยไหมว่า ทำไมแค่คิดจะตั้งเป้าหมายอะไรสักอย่าง ก็รู้สึกเหนื่อยไปก่อนแล้ว
นี่ไม่ได้แปลว่าเราขี้เกียจนะ
สมองของเรามีส่วนหนึ่งที่ทำหน้าที่ปกป้องเราจากอันตราย เวลาเราตั้งเป้าหมายใหญ่ๆ สมองส่วนนี้จะตกใจ
เพราะมันแปลความหมายว่า "การเปลี่ยนแปลง = อันตราย"
ผลที่ตามมาคือ ร่างกายจะหลั่งสารความเครียดออกมา ทำให้เรารู้สึก "ต้าน" หรืออยากผัดวันประกันพรุ่งทันที
นี่เป็นเรื่องปกติมาก ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ดีพอ
วิธีหลอกสมองง่ายๆ คือ "ซอยเป้าหมายให้เล็กจนน่าขำ"
แทนที่จะบอกว่า "ปีนี้จะวิ่งมาราธอน" ลองเปลี่ยนเป็น "วันนี้จะใส่รองเท้าผ้าใบ"
แทนที่จะบอกว่า "ปีนี้จะอ่านหนังสือ 50 เล่ม" ลองเปลี่ยนเป็น "วันนี้จะเปิดหนังสือสักหน้า"
พอเป้าหมายเล็กพอ สมองจะไม่ตกใจ และยอมให้เราเริ่มก้าวแรกได้ง่ายขึ้น
ไม่ต้องกระโดดข้ามภูเขาในวันเดียว แค่ก้าวเล็กๆ ทีละก้าว ก็ไปถึงได้เหมือนกัน
แวะมาที่พักใจเพื่อพักใจกันได้นะ