ความใจดีกับตัวเองก็สำคัญ

เราใจดีกับคนอื่นได้ง่ายมาก

เพื่อนร้องไห้ เราปลอบ เพื่อนทำผิด เราให้อภัย เพื่อนเหนื่อย เราบอกว่า "พักก่อนก็ได้"

แล้วตัวเองล่ะ?

ตัวเองร้องไห้ → "เธอมันอ่อนแอจัง" ตัวเองทำผิด → "ทำไมโง่จังเลย" ตัวเองเหนื่อย → "ยังไม่พอ ต้องทำต่อ"

ทำไมเราถึงใจร้ายกับตัวเองขนาดนี้?

ถ้าตัวเองเป็นเพื่อน เราจะพูดแบบนี้ไหม?

ถ้าไม่พูด แล้วทำไมต้องพูดกับตัวเอง?

ความใจดีไม่ใช่มีเฉพาะคนอื่น ตัวเองก็สมควรได้รับ

ลองพูดกับตัวเองเหมือนพูดกับเพื่อน:

"เหนื่อยแล้วก็พักได้นะ" "ทำผิดไปก็ไม่เป็นไร ครั้งหน้าจะรู้แล้ว" "ร้องไห้ออกมาเลยก็ได้"

เธอสมควรได้รับความใจดี

ไม่ใช่แค่จากคนอื่น แต่จาก ตัวเธอเอง ด้วย

วันนี้ ลองใจดีกับตัวเองดูนะ

---

แวะมาที่พักใจเพื่อพักใจกันได้นะ