บางทีคำตอบอยู่ในใจแล้ว
บางทีเราถามคนนู้นคนนี้
หาข้อมูลไปทั่ว
คิดวนไปวนมา
แต่ลึกๆ แล้ว
เรารู้คำตอบอยู่แล้ว
ทำไมเราถึงไม่กล้าเชื่อมัน?
เพราะคำตอบนั้นอาจ:
- ยากที่จะทำตาม
- ต่างจากสิ่งที่คนอื่นคาดหวัง
- ทำให้ต้องเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
เลยหาเหตุผลมาหักล้าง
หาคนมายืนยันว่าไม่ควรทำ
แล้วก็ยังลังเลอยู่ดี
สังเกตตัวเองตอนที่:
- ได้คำแนะนำแต่รู้สึก "ไม่ใช่"
- เจอทางที่ดีกว่าแต่รู้สึก "ไม่อยาก"
- ตัดสินใจไปแล้วแต่ใจไม่สงบ
นั่นคือสัญญาณ
สัญญาณว่าใจเธอรู้คำตอบแล้ว
ลองทำแบบนี้:
ก่อนถามคนอื่น ถามตัวเองก่อน:
"ถ้าไม่มีใครมาตัดสิน ฉันจะเลือกอะไร?"
"ถ้าไม่ต้องกลัวอะไรเลย ฉันจะทำอะไร?"
คำตอบแรกที่ผุดขึ้นมา
มักเป็นคำตอบจากใจ
ก่อนที่ความกลัวจะเข้ามาแทรก
บางทีเธอไม่ได้ต้องการคำตอบใหม่
แค่ต้องการความกล้าที่จะเชื่อคำตอบที่มีอยู่แล้ว
แวะมาที่พักใจเพื่อพักใจกันได้นะ
ชวนเธอสะท้อนใจ (Reflection Guide)
บันทึกสั้นๆ นี้อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็กๆ หลังจากอ่านจบแล้ว เราอยากชวนเธอให้ลองใช้เวลาสัก 1-2 นาที กลับมาสำรวจความรู้สึกของตัวเองผ่านคำถามเหล่านี้ดูนะ:
- •วันนี้มีเรื่องอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกขอบเธอตัวเองบ้าง? (แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ อย่างการตื่นมาอาบน้ำ หรือการดื่มน้ำให้ครบ 8 แก้ว)
- •ความกังวลที่เธอกำลังแบกไว้ในตอนนี้ มีเรื่องไหนที่เธอพอจะ "อนุญาตให้ตัวเองวางลง" ได้ชั่วคราวสักพักมั้ย?
- •หากวันพรุ่งนี้เป็นวันที่โลกใจดีกับเธอที่สุด เธออยากจะพูดอะไรกับตัวเองในกระจกเป็นคำแรก?
การเขียนคำตอบลงในสมุดบันทึกหรือแค่คิดในใจ ก็ช่วยให้สมองและใจของเธอได้รับการเยียวยาแล้วนะ