กลัวกลับบ้านก็ปกติ

มีความลับอย่างหนึ่งที่หลายคนไม่กล้าพูดออกมา นั่นคือความกลัวที่จะกลับบ้านของตัวเอง แล้วก็โทษตัวเองเงียบๆ ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทั้งที่นั่นคือบ้าน ที่นั่นมีคนที่รัก

ลองจินตนาการว่าความสัมพันธ์ในครอบครัวเป็นเหมือนผ้าห่มที่ถักทอมาตั้งแต่เกิด มีด้ายบางเส้นที่อบอุ่นและนุ่ม แต่ก็มีด้ายบางเส้นที่แหลมคมแทงเข้ามาเมื่อกอดมันเข้า การกลัวกลับบ้านไม่ได้หมายความว่าเธอไม่รักครอบครัว แต่หมายความว่าเธอรู้สึกถึงด้ายแหลมเหล่านั้น คำถามที่ไม่อยากตอบ ความคาดหวังที่ทำไม่ได้ บรรยากาศที่ตึงเครียด และความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่ไม่อยากกลับ ทั้งหมดนี้คือความจริงที่มีอยู่จริงในหลายบ้าน และเธอไม่ได้เป็นคนเดียวที่รู้สึกแบบนี้

รักครอบครัวก็ได้ แต่กลัวกลับบ้านก็ได้ สองอย่างนี้ไม่ขัดแย้งกัน ถ้าปีนี้ยังไม่พร้อม การดูแลใจตัวเองก่อนก็ไม่ใช่เรื่องผิด

ผ้าห่มที่แหลมไม่จำเป็นต้องกอดทนไว้ตลอดไป บางครั้งการวางมันลงชั่วคราวก็เป็นวิธีปกป้องตัวเองที่แข็งแกร่งที่สุด