ทำไมเราถึงผัดวันประกันพรุ่ง

มีงานต้องทำ แต่มือกลับเปิดซีรีส์ ปัดโทรศัพท์ไปมา เปิดตู้เย็นแล้วก็ปิด ทำอะไรได้ทุกอย่างยกเว้นสิ่งที่ควรทำ แล้วก็โทษตัวเองว่าทำไมถึงขี้เกียจขนาดนี้ ทั้งที่ความจริงการผัดวันประกันพรุ่งไม่ได้เกิดจากความขี้เกียจแม้แต่น้อย

ลองจินตนาการว่าสมองเป็นเหมือนยามรักษาความปลอดภัย หน้าที่ของมันคือป้องกันไม่ให้เราเจ็บ พอมันได้กลิ่นว่างานนี้อาจทำให้เราล้มเหลว รู้สึกโง่ หรือท่วมท้นเกินจะรับไหว มันจะส่งสัญญาณเตือนให้หนีไปก่อน เลือกดูซีรีส์เพราะได้รางวัลทันที เลือกไม่เริ่มเพราะกลัวว่าทำแล้วไม่ดีจะพิสูจน์ว่าตัวเองไม่เก่ง เลือกรอเพราะคิดว่าต้องพร้อมก่อนถึงจะเริ่มได้ ทั้งหมดคือกลไกป้องกันตัว ไม่ใช่ความเกียจคร้าน และการเข้าใจตรงนี้คือกุญแจที่จะปลดล็อกให้เราเริ่มต้นใหม่ได้

ถ้ารู้ตัวว่ากำลังผัดงานอยู่ ลองถามตัวเองเถอะว่าสิ่งที่กลัวจริงๆ คืออะไร พอรู้จุดที่สมองกลัว ก็จะผ่านมันไปได้ง่ายขึ้น

ยามรักษาความปลอดภัยทำหน้าที่ปกป้อง แต่บางครั้งเราต้องบอกมันว่าขอผ่านไปได้มั้ย ขอเผชิญหน้ากับสิ่งที่กลัวดูสักครั้ง