เมื่อความรู้สึกว่าเราไม่เก่งพอกลายเป็นเสียงในหัวที่ไม่หยุด

มีเสียงอยู่ในหัวที่ไม่เคยหยุดพูด มันบอกว่าเราทำไม่ดีพอ ไม่เก่งพอ ไม่คุ้มค่าพอกับสิ่งที่คนอื่นมอบให้ มันเล่าเรื่องราวของความล้มเหลวที่ยังไม่ได้เกิดขึ้นให้เราฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับวิทยุที่เปิดทิ้งไว้ไม่มีวันปิด

ความรู้สึกว่าตัวเองไม่เก่งพอไม่ใช่เรื่องแปลก และมันก็ไม่ได้แปลว่าเราไม่ดีจริงๆ แต่มันแปลว่าเราเป็นคนที่ใส่ใจ คนที่คิดมาก คนที่อยากทำให้ดีที่สุด แล้วความใส่ใจนั้นกลับถูกบิดเบือนจนกลายเป็นเสียงที่ดุด่าตัวเองแทนที่จะเป็นเสียงที่ให้กำลังใจ

เสียงในหัวนี้มันฉลาดมาก มันรู้ว่าต้องพูดอะไรถึงจะทำให้เราหยุด มันเลือกใช้คำพูดที่แม่นยำที่สุด ไปโดนจุดที่เจ็บที่สุด และมันทำทุกอย่างเบื้องหลังโดยที่เราไม่ทันสังเกต จนกระทั่งวันนึงเรานั่งลงแล้วรู้สึกเหนื่อยล้าจนไม่อยากทำอะไรต่อ แล้วก็ไม่รู้ว่ามาจากไหน

ลองตั้งชื่อให้เสียงนั้น

ไม่ใช่เพื่อไล่มันไป แต่เพื่อแยกมันออกจากตัวตนของเรา เวลามันเริ่มพูด ให้ลองบอกตัวเองว่า นี่คือเสียงของความกลัวกำลังพูด ไม่ใช่ความจริง การตั้งชื่อให้มันช่วยให้เราเห็นระยะห่างระหว่างเสียงนั้นกับตัวเราจริงๆ

ถามตัวเองว่าถ้าเพื่อนมาเล่าเรื่องเดียวกัน เราจะบอกเขาว่ายังไง

ส่วนใหญ่เราจะใจดีกับเพื่อนมากกว่าตัวเองหลายเท่า เราจะบอกเขาว่าเธอทำดีแล้ว ไม่ต้องกดดันตัวเองขนาดนั้น แล้วทำไมเราถึงไม่ยอมบอกตัวเองแบบนั้นบ้าง

เสียงในหัวไม่ได้เป็นศัตรู แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของเราที่กำลังกลัว และสิ่งที่มันต้องการไม่ใช่การถูกไล่ออก แต่เป็นการได้รับการรับฟัง ลองฟังมันด้วยความเมตตา แล้วบอกมันว่าเข้าใจนะ แต่วันนี้เราจะเลือกเชื่อใจตัวเองแทน

ค่อยๆ ปรับเสียงของวิทยุในหัวนะ ไม่ต้องปิดมันทันที แค่หมุนปรับคลื่นไปที่เสียงที่อ่อนโยนกว่า วันนึงมันจะเป็นเสียงที่เราอยากฟัง