วิธีทบทวนครึ่งปีแบบไม่ทำร้ายใจตัวเอง: คำถาม 5 ข้อที่ลองตั้ง

มิถุนายนมาถึงแล้ว ครึ่งปีผ่านไป และคำว่าทบทวนเริ่มดังขึ้นในหัว แต่ทบทวนยังไงให้มันไม่เจ็บ ให้มันไม่จบที่การดุด่าตัวเองว่าทำไม่ถึง

การทบทวนส่วนใหญ่ที่เราคุ้นเคยคือการเปิดรายการเป้าหมายที่ตั้งไว้ต้นปี แล้วเอาเทียบกับสิ่งที่ทำได้จริง ผลลัพธ์มักจะออกมาเป็นความรู้สึกว่ายังไม่ดีพอ ยังขาดอีกเยอะ ทำไมเราถึงไม่เก่งเท่าที่คิดไว้ แต่ถ้าลองเปลี่ยนวิธีทบทวนดูล่ะ ไม่ใช่เพื่อประเมินผล แต่เพื่อเข้าใจกระบวนการ

ลองตั้งคำถาม 5 ข้อนี้ดูแบบใจเย็น

อะไรคือสิ่งที่ทำให้เราภูมิใจที่สุดใน 6 เดือนที่ผ่านมา

ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่ อาจจะเป็นวันที่เราเลือกดูแลตัวเองแทนที่จะดันทุรัง หรือครั้งที่เรากล้าปฏิเสธโดยไม่รู้สึกผิด สิ่งที่ทำให้ภูมิใจไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยตา แต่รู้สึกได้ด้วยใจ

เราเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองมาบ้าง

บางทีสิ่งที่ได้จากครึ่งปีที่ผ่านมาไม่ใช่ผลลัพธ์ แต่เป็นความเข้าใจว่าเราเป็นคนแบบไหน ชอบอะไร ทนอะไรไม่ได้ ต้องการอะไรจริงๆ ความเข้าใจเหล่านี้มีคุณค่าไม่แพ้เป้าหมายใดๆ

อะไรที่เราปล่อยไปแล้วและรู้สึกโล่ง

การปล่อยบางอย่างไปก็เป็นความสำเร็จเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นความคาดหวังที่ไม่สมเหตุสมผล นิสัยที่ไม่เอื้อต่อสุขภาพใจ หรือความสัมพันธ์ที่กินพลังงาน การวางลงคือการก้าวข้าม

เราใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับอะไร และมันคือสิ่งที่เราต้องการไหม

ลองสังเกตว่าเวลาที่หายไปมันไปอยู่ที่ไหน บางทีเราไม่ได้ใช้เวลากับสิ่งที่สำคัญกับเราจริงๆ แต่กับสิ่งที่รู้สึกว่าควรทำ การเห็นส่วนนี้จะช่วยเราเลือกใหม่ได้

ถ้าเป็นเพื่อนสนิทที่ผ่านเรื่องเดียวกัน เราจะบอกเขาว่ายังไง

คำตอบของคำถามนี้มักจะใจดีกว่าที่เราพูดกับตัวเองเสมอ

ทบทวนไม่จำเป็นต้องเจ็บ ถ้าเราเลือกตั้งคำถามที่เปิดพื้นที่ให้ตัวเองได้มองเห็นทั้งสิ่งที่ทำได้และสิ่งที่เรียนรู้ ครึ่งปีที่ผ่านมาไม่ได้วัดกันที่จำนวนเป้าหมายที่ถึง แต่วัดกันที่ความเข้าใจที่เราสัมผัสได้