ที่พักใจ — รวมบทความจิตวิทยาและการดูแลตัวเองที่เขียนมาเพื่อทุกคนที่มีความกังวลใจ
เราเชื่อว่า "ความเข้าใจ" คือก้าวแรกของการเยียวยา บทความของเราจึงไม่ได้เน้นเพียงแค่การบอกให้เธอ 'สู้ๆ' แต่เน้นการรับฟัง ยืนยันความรู้สึก และมอบเครื่องมือทางจิตวิทยาที่ทำได้จริง เพื่อให้วันนี้ของเธอเบาลงกว่าเดิมอีกนิด
เรานำทฤษฎีทางจิตวิทยามาถอดรหัสให้กลายเป็นเรื่องที่เข้าใจง่าย เหมาะกับไลฟ์สไตล์ของคนทำงานที่เวลาเป็นสิ่งมีค่า
ทุกตัวอักษรกลั่นกรองมาจากความเข้าใจในความเจ็บปวด เพราะเราเชื่อว่าไม่มีใครควรต้องแบกโลกทั้งใบไว้เพียงลำพัง
มากกว่าแค่แรงบันดาลใจ คือขั้นตอนเล็กๆ (Micro-steps) ที่เธอสามารถเริ่มทำได้ทันทีเพื่อให้สุขภาพจิตดีขึ้นอย่างยั่งยืน
12 บทความจากทั้งหมด 15 บทความ

people pleaser ไม่ใช่แค่คนใจดี แต่คือคนที่เลือกความต้องการของผู้อื่นไว้ก่อนจนหายไปจากชีวิตตัวเอง บทความนี้ชวนเข้าใจสาเหตุ สัญญาณ และวิธีเปลี่ยน

คุณค่าของเราไม่ได้หายไปเพราะ วันหยุดที่ยังรู้สึกไม่หายเหนื่อย “เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา เอาแต่นอนโง่ๆ ไม่ได้ทำอะไรที่มีประโยชน์เลย” คำสารภาพปนความรู้สึกผิดนี้ มักจะเกิดขึ้นในเย็นวันอาทิตย์ เมื่อเราตระหนั

ทำไม ความรู้สึกผิดเวลาได้พัก ถึงทำให้เรารู้สึกว่าไม่ดีพอ “งานยังมีตั้งเยอะ เอาเวลานอนไปเคลียร์งานดีกว่าไหม?” เสียงตักเตือนในหัวนี้มักจะดังขึ้นเสมอเวลาที่เราล้มตัวลงนอนในวันหยุด หรือตอนที่เราเลือกที่จ

ก่อนก้าวเข้าสู่ครึ่งปีหลัง ลองจบครึ่งปีแรกด้วยความเมตตาต่อตัวเองแทนที่จะตัดสิน ปล่อยวางสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องแบกต่อไป

บางปีแค่การยังยืนอยู่ตรงนี้ได้ แค่พาตัวเองลุกจากเตียงในวันที่หนักอึ้ง ก็นับเป็นความเพียรที่งดงามแล้ว

ครึ่งปีหลังไม่จำเป็นต้องเป็นเวลาของการพิสูจน์ตัวเอง แต่เป็นเวลาของการอยู่กับตัวเองแบบใจดีกว่าเดิม

คุณค่าของเราไม่ได้หายไปเพราะ ความกลัวว่าจะทำได้ไม่ดีพอ “ถ้างานนี้พลาด คงไม่มีใครเชื่อใจเราอีกแล้วแน่ๆ” ความกดดันก่อนเริ่มโปรเจกต์สำคัญ หรือการก้าวขึ้นมารับผิดชอบงานที่ใหญ่ขึ้น มักจะพาเราไปพบกับเพื่อน

ทบทวนครึ่งปีไม่จำเป็นต้องเจ็บ ลองตั้งคำถาม 5 ข้อที่เปิดพื้นที่ให้เห็นคุณค่าของสิ่งที่ผ่านมาแบบใจดีกับตัวเอง

คุณค่าของคนเราไม่ได้สร้างขึ้นจากช่วงเวลาใหญ่ๆ แต่สะสมมาจากสิ่งเล็กๆ ที่ทำในแต่ละวัน ลองเริ่มนับมัน

การเปรียบเทียบเป็นสัญชาตญาณที่ถูกหล่อหลอมมาจากวิวัฒนาการ แต่ในโลกโซเชียลมีเดีย มันกลับกลายเป็นกระจกที่สะท้อนแต่สิ่งที่เราขาด

กลับมาคุยกับตัวเองอย่างใจดีเมื่อ ทางเลือกชีวิตที่ยังไม่ชัด ทำให้เสียศูนย์ “เราเก่งอะไรบ้างนะ?” “ที่ทำอยู่ตอนนี้ มันมีประโยชน์จริงๆ หรอ?” เวลาที่เราอยู่ในช่วงรอยต่อของชีวิต หรือต้องเผชิญกับ ทางเลือกชี

ในวันที่มี ความกลัวว่าเริ่มช้าเกินไป เราก็ยังคู่ควรกับความอ่อนโยน “ถ้าเราทำสิ่งนี้ตั้งแต่ 3 ปีที่แล้ว ป่านนี้คงไปได้ไกลแล้ว” “อายุเท่านี้เพิ่งมาเริ่มใหม่ มันจะสายไปไหมนะ?” เคยมีเสียงแบบนี้ผุดขึ้นมาใน