ทำไม ความกลัวว่าเริ่มช้าเกินไป ถึงปลุกเสียงว่าเราไม่เก่งพอ

ทำไม ความกลัวว่าเริ่มช้าเกินไป ถึงปลุกเสียงว่าเราไม่เก่งพอ

“ถ้าเราเรียนรู้เรื่องนี้ตั้งแต่ตอนนั้น ป่านนี้คงเก่งไปแล้ว” หรือ “อายุเท่านี้แล้วเพิ่งมาเริ่มใหม่ คนอื่นเขาไปถึงไหนกันหมดแล้ว”

เวลาที่เราอยากจะลองทำอะไรใหม่ๆ หรือเปลี่ยนเส้นทางชีวิต ความคิดแบบนี้มักจะลอยเข้ามาดักหน้าเสมอ และความรู้สึกที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่แค่การกลัวว่าจะทำไม่ได้ แต่มันคือเสียงกระซิบที่บอกว่าเราเป็นคน “ไม่เก่ง” หรือ “ไม่เอาไหน” ที่เพิ่งมาเริ่มเอาป่านนี้ ถ้าเธอกำลังรู้สึกแบบนี้อยู่ เราอยากชวนมาทำความรู้จักกับภาวะ imposter syndrome ความกลัวว่าเริ่มช้าเกินไป ที่มักจะมาหลอกให้เราสงสัยในตัวเอง

'เริ่มช้า' ไม่ได้แปลว่า 'ไม่มีความสามารถ'

เราอยู่ในยุคที่มักจะเชิดชูคนอายุน้อยที่ประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว (Forbes 30 Under 30 หรือ อายุน้อยร้อยล้าน) สิ่งเหล่านี้ทำให้สมองของเราเผลอสร้าง “เส้นตายสมมติ” ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ว่าความสำเร็จต้องเกิดขึ้นก่อนอายุเท่านี้ๆ เท่านั้น

เมื่อเราเริ่มทำอะไรใหม่ๆ ในวัยที่รู้สึกว่าตัวเอง “โตเกินกว่าจะเป็นมือใหม่” แล้ว อาการ Imposter Syndrome หรือ “โรคคิดว่าตัวเองไม่เก่งจริง” ก็จะเริ่มทำงาน เราจะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวปลอมที่แอบแฝงเข้ามาในวงการนั้น เรากลัวว่าคนอื่นจะมองว่าเราล้าหลัง และเอาความผิดพลาดของการเป็นมือใหม่ ไปผูกติดกับคุณค่าของตัวเอง

อายุที่เพิ่มขึ้น มาพร้อมกับต้นทุนที่มองไม่เห็น

ความจริงที่ Imposter Syndrome มักจะไม่บอกเราคือ การเริ่มต้นใหม่ในวัยที่โตขึ้น ไม่ได้แปลว่าเราเริ่มจากศูนย์

จริงอยู่ที่เราอาจจะเพิ่งเริ่มเรียนรู้ทักษะใหม่ แต่อย่าลืมว่าเรามี “ทักษะชีวิต” ที่สะสมมาตลอดหลายปี ไม่ว่าจะเป็นการแก้ปัญหา การสื่อสาร การจัดการความเครียด หรือแม้กระทั่งความเข้าใจตัวเอง ต้นทุนเหล่านี้แหละที่จะทำให้การเริ่มต้นใหม่ของเรามั่นคงและชัดเจนกว่าตอนที่เรายังอายุน้อย

3 วิธีรับมือกับเสียงที่บอกว่าเราไม่เก่งพอ

ในวันที่ imposter syndrome ความกลัวว่าเริ่มช้าเกินไป ดังจนทำให้ใจฝ่อ ลองทำสิ่งเหล่านี้ดูนะ:

• ยอมรับการเป็น 'มือใหม่': อนุญาตให้ตัวเองทำพลาดได้ ถามคำถามโง่ๆ ได้ การเป็นมือใหม่ไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่มันคือป้ายบอกทางว่าเรากำลังเติบโตออกจากจุดเดิม
• โฟกัสที่การเรียนรู้ ไม่ใช่การเปรียบเทียบ: แทนที่จะมองว่าคนที่ทำมาก่อนเขาไปถึงไหนแล้ว ลองเปลี่ยนมาถามตัวเองว่า “วันนี้เราเก่งกว่าตัวเองเมื่อวานตรงไหนบ้าง?” การเปรียบเทียบกับตัวเองในอดีต คือมาตรวัดที่ยุติธรรมที่สุด
• สะสมหลักฐานความพยายาม: เก็บทุกคำชม ทุกผลงานเล็กๆ ที่ทำสำเร็จ ไว้ใน “กล่องความภูมิใจ” (อาจจะเป็นโน้ตในโทรศัพท์หรือสมุดบันทึก) เวลาที่เสียงสงสัยตัวเองกลับมา ให้หยิบหลักฐานเหล่านี้ขึ้นมายืนยันว่าเราเก่งขึ้นจริงๆ นะ

การเริ่มต้นใหม่ต้องใช้ความกล้าหาญเสมอ และคนที่กล้าเริ่มต้นใหม่ในวันที่คนอื่นบอกว่าสายไปแล้ว คือคนที่เก่งและเข้มแข็งมากๆ เลยนะ

ถ้าเสียงของความไม่มั่นใจยังคงรบกวน ลองมาทำแบบทดสอบเพื่อเช็กระดับพลังใจและหาถ้อยคำใจดีให้ตัวเองกันดูนะ