คนดี vs คนที่เหนื่อยกับการดี... ต่างกันอย่างไร?
เคยรู้สึกมั้ยว่าการเป็นคนดีทำให้เหนื่อย? บางทีเราก็ต้องถามตัวเองว่า เราดีเพราะอยากดี หรือเพราะกลัวว่าถ้าไม่ดีแล้วจะเกิดอะไรขึ้น
เคยมั้ย... ยิ้มไปทั้งที่ข้างในอยากปฏิเสธ? ช่วยเหลือไปทั้งที่ตัวเองก็กำลังจมอยู่? ทำดีไปเรื่อยๆ จนลืมถามตัวเองว่า "แล้วใครจะดีกับเรา?"
การเป็นคนดีไม่ได้ผิดนะ แต่ถ้าเราดีจนลืมดูแลตัวเอง หรือดีเพราะกลัวถูกปฏิเสธ มันก็เริ่มกลายเป็นความเหนื่อยล้าที่ไม่มีที่สิ้นสุดแล้วล่ะ
ราคาของคำว่า "คนดี"
เรามักถูกสอนว่า "อย่าเห็นแก่ตัว" "ช่วยเหลือผู้อื่น" "อย่าปฏิเสธ" จนบางครั้งเราลืมว่าตัวเองก็เป็น "ผู้อื่น" คนหนึ่งด้วย... คนที่สมควรได้รับความใจดีจากตัวเราเองเหมือนกัน
คนดีกับคนที่เหนื่อยกับการดี ต่างกันตรงนี้:
- คนดี: ช่วยเหลือเพราะอยากให้ และมีพลังพอจะให้
- คนเหนื่อยกับการดี: ช่วยเพราะกลัวว่าถ้าไม่ช่วยแล้วจะถูกมองว่าเห็นแก่ตัว
เมื่อความดีกลายเป็นภาระ
ถ้าเราดีไปเพราะกลัว มันจะกลายเป็นวงจรที่ไม่มีที่สิ้นสุด ยิ่งเราพยายามทำให้ทุกคนพอใจ เราก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่เคยพอ... และสุดท้ายก็หมดไฟไปทีละน้อย
เริ่มต้นใจดีกับตัวเองบ้างได้มั้ย?
ลองทำตามนี้ดูนะ:
- ก่อนตอบตกลง ให้ถามตัวเองว่า "ทำจริงๆ หรือทำเพราะกลัวปฏิเสธ?"
- อนุญาตให้ตัวเองพักก่อน แม้จะมีคนรออยู่
- จำไว้ว่า การปฏิเสธไม่ได้ทำให้เราเป็นคนเลว แต่ทำให้เราเป็นคนที่รู้จักดูแลตัวเอง
เราไม่จำเป็นต้องดีกับทุกคน... แต่เราควรดีกับตัวเองเป็นอันดับแรก
ถ้าสับสนว่าควร 'ยอมรับ' หรือ 'ปฏิเสธ' สิ่งที่คนอื่นขอ ลองถามใจตัวเองผ่าน ไพ่ที่พักใจ ดูนะ
อ่านแล้วรู้สึก relate?
อ่านเพิ่มเติมเรื่องนี้ →