ทำไมถึงหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง

มีบางครั้งที่ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ใครบางคนพูด แต่เลือกกลืนน้ำลายแล้วยิ้มรับไป เพราะไม่อยากให้บรรยากาศเสีย ไม่อยากให้ใครไม่ชอบ ไม่อยากให้ความสัมพันธ์สั่นคลอน เลยเก็บไว้ เก็บไว้เรื่อยๆ จนแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองรู้สึกยังไง

ลองลองนึกภาพว่าความรู้สึกที่เก็บกดไว้เป็นเหมือนน้ำในแก้ว ทุกครั้งที่ยอมแล้วยอมอีก น้ำก็เติมขึ้นทีละนิด ตอนแรกดูเหมือนไม่เป็นไร แก้วยังรับได้ แต่เมื่อน้ำสะสมจนเกือบเต็ม สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถทำให้น้ำล้นออกมาทันที ไม่ใช่เพราะใจแคบ แต่เพราะไม่เคยเทน้ำออกบ้างเลย ตั้งแต่เด็กถูกสอนให้เป็นคนดี อย่าเถียง อย่าทำให้ใครไม่สบายใจ จนเข้าใจผิดว่าขัดแย้งเท่ากับทำลาย ทั้งที่ความจริง การไม่เคยขัดแย้งเลยต่างหากที่ทำให้ความสัมพันธ์ตื้นเขิน เพราะไม่เคยแสดงความจริงของตัวเอง

ลองเทน้ำในแก้วออกบ้าง ไม่ต้องรอจนล้น พูดสิ่งที่รู้สึกด้วยความเคารพ ตั้งแต่ยังไม่เต็มแก้ว

แก้วที่ไม่เคยถูกเทออก ไม่ได้แปลว่าใสสะอาด แต่แปลว่าน้ำข้างในเริ่มนิ่งและจืดชืด