เป็นเพื่อนที่ดีกับตัวเอง

เวลาเพื่อนท้อแท้ พูดปลอบอย่างอ่อนโยน เวลาเพื่อนผิดพลาด บอกว่าไม่เป็นไร เวลาเพื่อนเหนื่อย ชวนไปพัก แต่เคยสงสัยมั้ยว่าทำไมไม่เคยทำแบบนั้นกับตัวเอง

เสียงในหัวที่ชอบตำหนิตัวเองเรื่อยๆ นั้นไม่ใช่เสียงของเพื่อน แต่เป็นเสียงของนักวิจารณ์ที่ไม่เคยพอใจ ลองลองนึกภาพว่าตัวเองเป็นเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ เพื่อนคนนั้นพูดกับด้วยความใจดี ให้กำลังใจเมื่อล้มเหลว ให้อภัยเมื่อทำผิด และดูแลเอาใจใส่เมื่อเหนื่อยล้า ทุกคนสมควรมีเพื่อนแบบนั้น และเพื่อนคนแรกที่ควรทำหน้าที่นั้นคือตัวเอง

ลองถามตัวเองวันนี้ว่าถ้าเพื่อนสนิทกำลังเจอสิ่งที่กำลังเจออยู่ จะพูดอะไรกับเขา

เพราะเพื่อนที่อยู่ด้วยตลอดชีวิตไม่ใช่ใครอื่น คือเสียงที่เลือกจะพูดกับตัวเอง