เธอสวยงามพร้อมรอยแผลเป็น

โลกนี้ชอบบอกว่าความสวยงามคือความเรียบเนียนไร้ที่ติ ผิวใส รอยยิ้มสวย ชีวิตดูสมบูรณ์แบบในทุกมุมมอง จนเราเริ่มเชื่อว่าถ้ามีรอยแผลเป็น ถ้ามีบาดแผล ถ้ามีช่วงเวลาที่ไม่สวยงาม เราก็ขาดความสวยงามไปโดยปริยาย

แต่ลองจินตนาการต้นสนที่ขึ้นอยู่บนหน้าผาแห่งหนึ่ง ลำต้นคดเคี้ยว รากพันกันเป็นเกลียว กิ่งก้านบางก้านหักแล้วงอกใหม่ ต้นสนต้นนั้นไม่ได้สวยงามตามนิยามของสวนสวย แต่ทุกคนที่ผ่านมาต่างหยุดมอง เพราะมันบอกเล่าเรื่องราวของการเผชิญพายุลมแรง การดิ้นรนเอาตัวรอด และการยังยืนหยัดอยู่ได้บนพื้นผาที่ไม่เอื้ออำนวย ความสวยงามที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ความสมบูรณ์แบบไร้รอย แต่อยู่ที่เรื่องราวที่รอยแผลเป็นนั้นบอกเล่า รอยแผลเป็นของเธอคือเครื่องเคลือบที่ซ่อมด้วยทอง คือต้นสนบนหน้าผา คือสิ่งที่ทำให้เธอเป็นเธอในแบบที่ไม่มีใครบนโลกนี้เหมือนได้

ถ้าวันนี้มองตัวเองแล้วเห็นแต่รอยที่ไม่สวย ลองมองให้ลึกขึ้นอีกนิด ผ่านรอยนั้นไปถึงเรื่องราวที่มันเล่า

ความสวยงามที่ผ่านการแตกหักแล้วเยียวยา จึงมีมิติที่ความสวยงามไร้ที่ติไม่มีวันสัมผัสได้