สมองไม่ได้พังหรอก

บางวันอ่านประโยคเดียวผ่านสามรอบยังไม่รู้เรื่อง บางวันเดินเข้าห้องแล้วลืมทันทีว่ามาทำอะไร แล้วก็เริ่มถามตัวเองเบาๆ ว่า สมองเสียไปแล้วหรือยัง

ลองลองนึกภาพว่าสมองเป็นเหมือนสวนที่ปลูกต้นไม้ไว้เต็มแปลง — มันต้องการน้ำ ต้องการแสง ต้องการเวลาพักผ่อนของดิน ถ้าวันไหนรดน้ำไม่พอ หรือปล่อยให้วัชพืชเครียดขึ้นเกาะกุม ต้นไม้ก็เหี่ยวเฉาไม่ออกดอก แต่ไร่ไม่ได้ตายไปไหน มันแค่ท้อแท้ชั่วคราว รอให้ตัวเองกลับมาดูแล คืนที่นอนไม่พอ คือวันที่ขาดน้ำ ช่วงที่คิดมากจนหัวเต็ม คือฤดูที่วัชพืชขึ้นหนา ไม่ใช่เพราะสมองพัง แต่เพราะลืมรดน้ำต้นไม้ในสวนของตัวเองมานานเกินไป

วันที่รู้สึกว่าสมองทำงานช้าลง ลองเริ่มจากการดื่มน้ำสักแก้ว หรือปิดตาพักสักสิบนาที

สวนที่ดูแล้วเหี่ยวเฉาไม่ใช่สวนที่ตายแล้ว — มันแค่รอให้ตัวเองกลับมารดน้ำอีกครั้ง