แข่งกับตัวเอง ไม่ใช่กับคนอื่น

คนอื่นเก่งกว่า มีมากกว่า ทำได้มากกว่า แล้วก็รู้สึกแย่ทุกทีที่เห็น เหมือนวิ่งอยู่ในสนามที่ไม่มีเส้นชัยของตัวเอง แต่ต้องไล่ตามเงาของคนอื่นไปเรื่อยๆ

แต่ละคนมีลู่วิ่งของตัวเอง ไม่มีใครอยู่ในสนามเดียวกันจริงๆ คนที่ดูเร็วอาจวิ่งมานานแล้ว คนที่ดูท้วมอาจเพิ่งเริ่มต้น การเอาเทียบจังหวะวิ่งของตัวเองกับใครก็ตามจึงไม่ต่างจากการเทียบระยะทางของลูกโลกสองใบที่หมุนอยู่คนละวงโคจร คำถามที่สมควรถามไม่ใช่ว่านำหน้าใคร แต่คือว่าวันนี้เคลื่อนไปข้างหน้าจากเมื่อวานหรือยัง

ถ้าใช่ นั่นคือชัยชนะที่แท้จริง และถ้ายัง พรุ่งนี้ก็ยังมีลู่วิ่งรออยู่เสมอ

ลู่วิ่งของไม่ได้ตั้งอยู่ข้างใคร แต่ตั้งอยู่ระหว่างตัวเองวันนี้กับตัวเองเมื่อวาน และนั่นคือสนามเดียวที่สมควรได้รับความพยายามทั้งหมด