อย่า Sabotage ตัวเอง

ใกล้จะถึงประตูที่เปิดอยู่แล้ว แต่กลับหยุดก้าวเอง มือจะจับลูกบิด แต่ข้อมือสั่น แล้วก็ถอยออกมา เหมือนมีเสียงเล็กๆ กรี๊ดขวางไว้ว่า "ไม่คู่ควรหรอก" เสียงนั้นไม่ใช่ความจริง แต่เป็นเกราะเก่าที่สอนมาจากความกลัว — กลัวความสำเร็จ กลัวการเปลี่ยนแปลง กลัวว่าถ้าได้แล้วจะต้องรักษามันไว้ ไม่ใช่เพราะขี้แพ้ แต่เพราะเคยชินกับการอยู่ในที่ที่คุ้นเคย แม้ที่นั่นจะเจ็บปวด

การรู้ตัวว่ากำลังทำร้ายตัวเอง ก็คือจุดที่เกราะเก่าเริ่มแตกร้าว และแสงสว่างเริ่มลอดผ่านเข้ามา

ประตูนั้นยังเปิดอยู่นะ ไม่จำเป็นต้องวิ่งไป แค่ก้าวเท้าเดียวก็พอ