โอบกอดตัวเองที่ผ่านมาได้

มีบางครั้งที่เรานั่งมองตัวเองในกระจกแล้วรู้สึกห่างเหนื่อย เหมือนคนในกระจกเป็นคนแปลกหน้าที่เราไม่ค่อยรู้จัก ทั้งที่คนคนนั้นผ่านอะไรมามากมายเพื่อจะยืนอยู่ตรงนี้ได้

ลองจินตนาการว่าเรากำลังเดินผ่านอุโมงค์ที่มืดและยาวนาน ในอุโมงค์นั้นมีเราในอดีตหลายเวอร์ชันยืนเรียงอยู่ตลอดแนว เวอร์ชันที่กำลังร้องไห้ เวอร์ชันที่กำลังกลัว เวอร์ชันที่คิดว่าคงทนไม่ไหวแล้ว แต่ทุกเวอร์ชันก็ยังเดินต่อ ยังก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว จนมาถึงวันนี้ กลายเป็นเราที่ยืนอยู่ตรงนี้ ถ้าเราเดินผ่านเวอร์ชันเหล่านั้นไปโดยไม่หยุดมอง มันเหมือนเดินผ่านเพื่อนที่เคยช่วยเหลือเรามาตลอดทางโดยไม่ได้ขอบเธอเลยสักคำ การโอบกอดตัวเองในอดีตไม่ใช่การย้อนกลับไปหาความเจ็บปวด แต่เป็นการหยุดสักครู่เพื่อบอกว่า "เธอทำดีแล้วนะ ที่พาเรามาถึงวันนี้"

ถ้าวันนี้มีเวลาสักครู่ ลองหลับตาแล้วนึกถึงตัวเองในช่วงเวลาที่ยากที่สุด แล้วบอกเธอตอนนั้นว่าขอบเธอนะ ที่ยังอยู่ต่อ

ทุกเวอร์ชันของเราที่ผ่านมาล้วนสมควรได้รับการกอด ไม่ใช่เพราะมันเจ็บ แต่เพราะมันคือบันไดที่พาเรามายืนตรงนี้