มีพอแล้ว เป็นพอแล้ว

ไล่ตามสิ่งที่ยังไม่มีมาตลอด เห็นคนอื่นมีก็อยากมีบ้าง เห็นเส้นชัยก็อยากวิ่งให้ถึง จนลืมมองกลับมาว่าตัวเองเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว และมีอะไรอยู่ในมือตอนนี้บ้าง

ลองนึกถึงนักเดินทางที่เดินฝ่าป่ามาตลอดทั้งวัน — ตามองแต่ยอดเขาที่ยังไม่ถึง เหนื่อยล้าทุกย่างก้าว แต่ถ้าหยุดยืนสักครู่แล้วหันกลับมามอง จะเห็นรอยเท้าที่พิมพ์อยู่บนพื้นดิน จะเห็นว่าผ่านลำธารมาแล้ว ผ่านต้นไม้ใหญ่มาแล้ว ผ่านหนทางที่เคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้มาแล้ว การบอกว่ามีพอแล้วไม่ได้แปลว่าหยุดเดิน แต่แปลว่าขณะที่ก้าวต่อไป ก็รู้ว่าสิ่งที่มีอยู่ตอนนี้ก็มีคุณค่าพอที่จะยืนยิ้มได้

ไม่ต้องรอถึงยอดเขาถึงจะอนุญาตให้ตัวเองมีความสุข

นักเดินทางที่รู้จักยิ้มระหว่างทาง ย่อมเดินถึงยอดเขาด้วยใจที่เบากว่าคนที่มองแต่จุดหมายปลายทาง