ล้มเหลวก็ไม่เป็นไร

ลองแล้วไม่สำเร็จ รู้สึกเหมือนทุกอย่างพังทลายไปหมด ความรู้สึกแย่พวกนี้มันจริงจังมาก จนบางครั้งอยากย้อนเวลากลับไปแล้วเลือกไม่ลองตั้งแต่แรก

ลองลองนึกภาพว่าการเติบโตเป็นเหมือนการถักทอผืนผ้าแห่งชีวิต แต่ละแสนด้ายที่สอนเข้าไปไม่ได้สวยงามทั้งหมด บางเส้นหลุด บางจุดรุ่งริ่ง บางช่วงต้องถอดออกมาถักใหม่ แต่ผืนผ้าที่สวยที่สุดไม่ใช่ผืนที่ไม่เคยมีรอยผิดพลาด หากเป็นผืนที่ถักทอผ่านความผิดพลาดนั้นมาทีละจุดจนเกิดเป็นลวดลายที่ไม่ซ้ำใคร การล้มเหลวไม่ได้ทำให้ผืนผ้าเสียหาย มันแค่ทำให้รู้ว่าด้ายเส้นไหนต้องถักใหม่

ถ้าวันนี้รู้สึกว่าชีวิตเหมือนผืนผ้าที่รุ่งริ่ง จงรู้ไว้ว่ามือที่ถักยังไม่หยุดเคลื่อน

ทุกด้ายที่หลุดออก ไม่ใช่สิ้นเชิง แต่เป็นโอกาสให้ตัวเองถักทอลวดลายใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าเดิม