ทำไมตัวเองกลัวอยู่คนเดียว

บางคนเลือกอยู่ในห้องที่มีเสียงโทรทัศน์เปิดไว้ ไม่ได้ดู แค่ไม่อยากให้มันเงียบ เพราะความเงียบมีน้ำเสียงของมันเอง น้ำเสียงที่บางทีก็ชวนให้ต้องเผชิญกับความคิดที่พยายามเก็บซ่อนมาตลอด

ลองลองนึกภาพว่าความกลัวอยู่คนเดียวเป็นเหมือนประตูบานหนึ่งที่ไม่เคยกล้าเปิด เพราะข้างหลังมันคือห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยังไม่ได้จัดการ ความผิดหวังที่กองอยู่มุมหนึ่ง ความสงสัยในตัวเองที่ซุกซ่อนอยู่อีกมุม ความเหนื่อยล้าที่ไม่เคยมีใครถาม และเมื่อเลือกไม่เปิดประตูบานนั้น ก็เลือกที่จะวิ่งไล่ตามเสียงคนอื่นเพื่อไม่ต้องยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว แต่ความจริงคือข้างหลังประตูนั้นไม่ได้มีอะไรน่ากลัวเลย มีแค่ตัวเองที่รอให้มีใครสักคนมานั่งฟัง

ครั้งหน้าที่ความเงียบเริ่มหนัก ลองไม่วิ่งหนี แค่นั่งลงแล้วเปิดประตูบานนั้นช้าๆ

ข้างหลังประตูที่กลัวที่สุด ไม่มีอะไรซ่อนอยู่นอกจากตัวเองที่รอการพบปะอยู่นานแล้ว