ทำไมตัวเองถึงกลัวบอกความรู้สึก

รู้สึกทุกอย่างอยู่ข้างใน แต่พอจะเปิดปากพูด ก็เผชิญกับกำแพง invisible ที่ขวางอยู่กลางคอ เหมือนมีอะไรบางอย่างกดดันให้เก็บไว้ ไม่ให้ใครรู้

ที่มาของความกลัวนั้นสะสมมานาน จากประโยค "อย่าร้องไห้" ที่ได้ยินมาตั้งแต่เด็ก จากครั้งที่เคยเปิดใจแล้วถูกปิดประตูใส่หน้า จากบรรทัดฐานที่สั่งสอนว่าคนเก่งต้องเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน ความรู้สึกเหล่านั้นจึงถูกสอนให้กลายเป็นน้ำหนักเงียบๆ ที่ทับถมอยู่ในอก ยิ่งเก็บยิ่งหนัก ยิ่งหนักยิ่งไม่กล้าเอาออกมา

ตัวทิ้งขยะทางใจไม่ได้ผิดนะ — แค่ยังไม่เคยมีใครบอกว่าตัวถังมีขีดจำกัด

ความรู้สึกที่ไม่ได้รับการเล่าขาน ไม่เคยระเหยหายไปไหน — มันแค่เปลี่ยนรูปลับไปกัดกินจากข้างใน