ทำไมเราถึงกลัวคนอื่นผิดหวัง

บอก "ไม่ได้" แค่ครั้งเดียว แต่ทำไมรู้สึกผิดขนาดนี้?

ทำไมแค่คิดว่า คนอื่นอาจจะผิดหวัง เราถึงทนไม่ได้?

เพราะเราเชื่อมโยง "การปฏิเสธ" กับ "การถูกทอดทิ้ง"

ในวัยเด็ก เราเรียนรู้ว่า:

• เป็นเด็กดี = ได้รับความรัก
• เป็นเด็กเกเร = ถูกทอดทิ้ง

สมองจึงบันทึกว่า "ต้องทำให้คนอื่นพอใจ = ปลอดภัย"

ผลที่ตามมา:

พอโต เรากลัวว่า

• ปฏิเสธ = คนอื่นจะไม่รักเรา
• ทำให้ผิดหวัง = จะถูกทอดทิ้ง
• ไม่ช่วย = จะโดดเดี่ยว

แม้ตอนนี้เป็นผู้ใหญ่แล้ว แม้รู้ว่าไม่มีใครทิ้งเรา แต่ความกลัวนั้นยังอยู่

ความจริงคือ:

คนที่รักเราจริงๆ จะไม่ทิ้งเราแค่เพราะเราปฏิเสธครั้งหนึ่ง

คนที่เข้าใจเรา จะเข้าใจว่าเราก็มีขีดจำกัด

ถ้าปฏิเสธแล้วถูกทิ้ง นั่นไม่ได้หมายความว่าเราไม่ดีพอ

นั่นหมายความว่า ความสัมพันธ์นั้นมีเงื่อนไข

เราสมควรได้รับความรักที่ไม่มีเงื่อนไข

แวะมาที่พักใจเพื่อพักใจกันได้นะ