ทำไมถึงกลัวความล้มเหลว

อยากลอง แต่มือจับประตูไว้ไม่ยอมเปิด กลัวว่าถ้าก้าวเข้าไปแล้วสะดุด คนรอบข้างจะมองมาด้วยสายตาที่พูดไม่ออก จึงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ทั้งที่ข้างหลังประตูคือสิ่งที่อยากทำมานาน

ลองลองนึกภาพว่าความกลัวเป็นเหมือนเมฆหมอกที่ก่อตัวขึ้นหน้าต่าง มันบดบังวิวด้านนอกจนมองไม่เห็นว่าข้างหลังมีท้องทุ่งกว้างใหญ่รออยู่ แต่ความจริงคือเมฆหมอกนั้นไม่ได้แข็งแรงอะไร แค่เดินฝ่าไป มันก็กระจายไปเอง สิ่งที่กลัวไม่ได้ผิด มันเป็นสัญชาตญาณที่สมองสอนขึ้นเพื่อปกป้อง แต่บ่อยครั้งที่มันปกป้องเกินไป จนพลาดโอกาสที่จะรู้ว่าตัวเองทำอะไรได้

ครั้งหน้าที่มือจับประตูอยู่ ลองเปิดเพียงช่องเล็กๆ ก่อน ไม่ต้องกระโจนเข้าไปทั้งตัว

เมฆหมอกไม่เคยทำร้ายใคร แต่การยืนรอให้มันจางไปเอง อาจทำให้ตัวเองพลาดวันที่ฟ้าสวยที่สุด