ทำไมถึงกลัวอนาคต

กลางดึกดื่น นอนนิ่งๆ แต่สมองไม่เคยหยุดหมุน คิดไปถึงเดือนหน้า ปีหน้า อีกห้าปีจะเป็นยังไง ยิ่งคิดยิ่งไกล ยิ่งไกลยิ่งกลัว จนลืมไปว่าตอนนี้นอนอยู่บนเตียงที่ปลอดภัย

ลองลองนึกภาพว่าอนาคตเป็นเหมือนหมอกหนาที่ปกคลุมถนนข้างหน้า ยืนอยู่จุดนี้ มองเข้าไปในหมอกแล้วตื่นตระหนกเพราะมองไม่เห็นอะไรเลย สมองถูกสอนมาให้เตรียมตัวรับมือกับอันตราย เลยสร้างภาพสยองขึ้นมาเองในหมอกนั้น ทั้งที่ความจริง หมอกอาจจะซ่อนอะไรไว้ข้างในก็ได้ ทั้งดอกไม้ป่า แสงอาทิตย์ หรือถนนที่เรียบง่าย แต่ไม่เคยก้าวเข้าไปดู เพราะยุติการเดินทันทีที่หมอกปรากฏ ประสบการณ์ในอดีตที่เคยท้อแท้ก็มาหล่อเลี้ยงความกลัวนี้ จนความกลัวตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนบดบังปัจจุบันไปหมด

ครั้งหน้าที่หมอกปรากฏ ลองก้าวเท้าไปข้างหน้าทีละก้าวดู ไม่ต้องมองไปไกลจนสิ้นถนน แค่ก้าวต่อไปอีกก้าว หมอกจะค่อยๆ จางลงเองเมื่อเดินผ่านมัน

เสียงเตือนใจมักดังขึ้นเพราะยืนนิ่งมองหมอกนานเกินไป ไม่ใช่เพราอันตรายรออยู่ข้างใน