ทำไมการตั้งเป้าหมายถึงน่ากลัว

คิดจะตั้งเป้าหมายอะไรสักอย่าง แล้วเหนื่อยไปก่อนแล้ว เหมือนยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย แต่ร่างกายก็รู้สึกหนักไปหมด ทำไมเป็นแบบนี้

ลองจินตนาการว่าสมองเป็นยามรักษาความปลอดภัยที่ทำงานมายี่สิบกว่าปี หน้าที่ของเขาคือปกป้องอาคารหลังนี้จากทุกสิ่งที่ดูเป็นภัย และเมื่อเราตั้งเป้าหมายใหญ่ เขาก็เห็นเป็นคนแปลกหน้าที่กำลังจะเข้ามาปรับเปลี่ยนโครงสร้างทั้งหมด แน่นอนว่าเขาตกใจ แล้วกดปุ่มเตือนภัยทันที สารเคมีที่หลั่งออกมาทำให้เรารู้สึกต้าน อยากถอย อยากเก็บไว้ก่อน แต่ความจริงคือ ยามคนนี้ไม่ได้เก่งเรื่องแยกแยะ เขาทำงานด้วยสัญชาตญาณเดิมๆ ทุกสิ่งที่ใหม่และไม่คุ้นเคยผ่านเข้ามา เขาจะเตือนหมด วิธีที่ใช้ได้คือเดินเข้าไปช้าๆ ทีละก้าวเล็กจนยามเห็นว่าเราไม่ได้เป็นอันตราย

ลองบอกเป้าหมายตัวเองให้เล็กจนยามสมองไม่ต้องระแวง แค่ใส่รองเท้าผ้าใบวันนี้ ก็ผ่านด่านแรกได้แล้ว

ยามที่เฝ้าสมองมาตลอด ไม่ได้อยากขัดขวาง เขาแค่กลัวว่าเราจะเจ็บ ค่อยๆ พิสูจน์ให้เขาเห็นทีละนิด ว่าครั้งนี้ปลอดภัย