ทำไมถึงกลัวปฏิเสธ

มีคนขอให้ช่วย ปากพูด "ได้" ไปแล้วแม้ใจจะร้องขอให้ปฏิเสธ แล้วพอกลับมานั่งคนเดียวก็รู้สึกผิดทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรผิด เพราะความกลัวมันก่อตัวมานาน

ลองลองนึกภาพว่าความสัมพันธ์ของตัวเองกับคนรอบตัวเป็นเหมือนสะพานที่ถักทอด้วยเชือกแต่ละเส้น — ทุกครั้งที่ยอมทำให้ทั้งที่ไม่อยากทำ ก็กำลังดึงเชือกเส้นนั้นแน่นขึ้น แต่ในมืออีกข้างกำลังปล่อยเชือกเส้นที่ยึดกับตัวเอง วันแล้ววันเลื่อย สะพานที่เคยแข็งแรงก็เริ่มเอียง เพราะทุ่มเทให้ฝั่งตรงข้ามจนลืมยึดเสาของตัวเองไว้ กลัวว่าถ้าไม่ยอม สะพานจะขาด แต่ไม่เคยสังเกตว่าสะพานที่ขาดจากการถูกดึงจนเกินงามนั้น มันเจ็บปวดกว่าการเลือกปล่อยอย่างมีสติตั้งแต่แรก

คราวหน้าที่อยากปฏิเสธ ลองจำไว้ว่าการบอกไม่ได้ทำลายสะพาน แต่การไม่เคยปฏิเสธต่างหากที่ทำให้สะพานพังทลายจากข้างใน

สะพานที่ยั่งยืนไม่ได้ขึ้นอยู่กับการรับน้ำหนักฝั่งเดียว แต่ขึ้นอยู่กับเสาทั้งสองข้างที่ยังยืนหยัดอยู่ได้ — รวมถึงเสาของตัวเองเอง