ทำไมเรากลัวเลือกผิด

เวลาต้องเลือกอะไรสักอย่าง หัวใจมักถามทันทีว่าแล้วถ้าเลือกผิดล่ะ เหมือนยืนอยู่ตรงทางแยกที่มีหมอกปกคลุม มองไม่เห็นว่าปลายทางแต่ละด้านเป็นอย่างไร ความกลัวหลายอย่างก่อตัวขึ้นพร้อมกัน กลัวเสียใจภายหลังว่าอีกทางน่าจะดีกว่า กลัวพลาดโอกาสที่เลือกไปไม่ได้ กลัวสิ่งที่ไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้น กลัวคนอื่นจะมองมาด้วยสายตาที่ว่าบอกแล้วไง และที่หนักที่สุดคือกลัวที่จะต้องโทษตัวเองไปตลอด แต่ลองมองให้ลึกลงไป ไม่มีทางเลือกไหนที่สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ทุกทางมีทั้งแสงและเงา สิ่งที่เราควบคุมได้ไม่ใช่ผลลัพธ์ของการเลือก แต่คือท่าทีที่เราจะก้าวเดินไปบนทางที่เลือก ถ้าไหนไม่ใช่ ก็หักพันแล้วเดินทางใหม่ได้ ทางแยกไม่ได้เป็นจุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้ว่าเราเป็นใคร