รู้สึกได้ ไม่ต้องกลัว

กลัวความรู้สึกมากขนาดนั้นเลยมั้ย กลัวว่าถ้าปล่อยให้เศร้าออกมาจะหยุดร้องไห้ไม่ได้ กลัวว่าถ้ายอมรับว่าโกรธจะควบคุมไม่อยู่ กลัวว่าความรู้สึกจะกลืนกินทั้งตัวจนหาตัวเองไม่เจอ

แต่ลองนึกถึงไฟในเตาผิง — เมื่อวานมันลุกโชติช่วง สว่างจ้า แล้ววันนี้เหลือแค่เถ้าถ่านที่ซีดลงเรื่อยๆ ความรู้สึกก็เช่นนั้น มันเผาไหม้เมื่อลุก แต่ไม่มีไฟกองไหนที่ลุกไหม้ตลอดกาล ทุกความรู้สึกมีช่วงเวลาที่ร้อนแรงที่สุด แล้วมันจะค่อยๆ ซีดลง เย็นลง ผ่านไปเอง โดยที่ไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่านั่งอยู่ข้างๆ มัน

ไม่ต้องกลัวความรู้สึก แค่ยอมให้มันลุกขึ้น แล้วรอให้เถ้าถ่านเย็นลง

ไฟในเตาผิงไม่เคยไหม้ทรุดนานเกินฤดูหนาว ความรู้สึกก็ไม่เคยอยู่นานเกินที่หัวใจจะรับไหว