ความรู้สึกจะผ่านไป

ตอนนี้มันหนักมาก หนักจนรู้สึกว่าความเจ็บปวดนี้จะอยู่กับตัวไปตลอด ไม่มีวันจาง ไม่มีวันผ่าน ท้อแท้ทุกครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ามันยังอยู่

แต่ลองนึกถึงหมอกที่ก่อตัวขึ้นในยามเช้า — มันหนาทึบจะมองไม่เห็นอะไรเลย ทัศนวิสัยเหลือศูนย์ แต่ไม่มีหมอกกองไหนที่อยู่ถาวร เมื่อดวงอาทิตย์ค่อยๆ ปีนป่ายขึ้นฟ้า หมอกจะค่อยๆ จาง ระเหิด หายไป ทิ้งไว้แต่วิวที่ชัดเจนขึ้น ความรู้สึกที่กดดันอยู่ตอนนี้ก็เช่นนั้น มันหนาแน่น มันทึบ แต่มันไม่ถาวร

แค่รอให้ดวงอาทิตย์ขึ้น แค่หายใจต่อไป

หมอกไม่เคยอยู่จนถึงเที่ยง และความรู้สึกที่หนักที่สุด ก็ไม่เคยอยู่จนถึงตลอดกาล