ปฏิเสธแล้วรู้สึกผิดก็ปกติ
เพิ่งปฏิเสธคนอื่นไป แล้วก็เริ่มรู้สึกผิด
"ทำไมฉันถึงเห็นแก่ตัวนัก?" "ทำไมไม่ช่วยเขาสักหน่อย?" "เขาคงโกรธฉันแน่ๆ"
ถ้ารู้สึกแบบนี้ อยากบอกว่า...
นี่คือเรื่องปกติมาก
เพราะเราถูกสอนมาตั้งแต่เด็กว่า
- คนดีต้องช่วยเหลือผู้อื่น
- คนดีไม่ปฏิเสธ
- คนดีต้องเสียสละ
เลยทำให้ พอเราปฏิเสธ สมองจะปล่อยสัญญาณว่า "เธอทำผิด"
แม้ว่าความจริงเราไม่ได้ทำผิดเลย
ความรู้สึกผิด ≠ ทำผิดจริง
ความรู้สึกผิดเกิดจาก:
- ความกลัวว่าคนอื่นจะไม่ชอบเรา
- ความกลัวว่าจะเป็นคนไม่ดี
- ความกลัวว่าจะถูกทอดทิ้ง
แต่การปฏิเสธเมื่อ เราไม่สามารถทำได้จริงๆ นั่นไม่ใช่ความผิด
นั่นคือ ความซื่อสัตย์
ซื่อสัตย์กับตัวเอง และซื่อสัตย์กับเขา
ดีกว่าตอบตกลง แล้วทำไม่ได้ หรือทำแล้วไม่มีคุณภาพ
ความรู้สึกผิดจะค่อยๆ หายไป
พอเราเริ่มชินกับการปฏิเสธ พอเราเริ่มเห็นว่า การปฏิเสธ ≠ ถูกทอดทิ้ง
ความรู้สึกผิดก็จะลดลง
ให้เวลาตัวเอง
แวะมาที่พักใจเพื่อพักใจกันได้นะ
ชวนเธอสะท้อนใจ (Reflection Guide)
บันทึกสั้นๆ นี้อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็กๆ หลังจากอ่านจบแล้ว เราอยากชวนเธอให้ลองใช้เวลาสัก 1-2 นาที กลับมาสำรวจความรู้สึกของตัวเองผ่านคำถามเหล่านี้ดูนะ:
- •วันนี้มีเรื่องอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกขอบคุณตัวเองบ้าง? (แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ อย่างการตื่นมาอาบน้ำ หรือการดื่มน้ำให้ครบ 8 แก้ว)
- •ความกังวลที่เธอกำลังแบกไว้ในตอนนี้ มีเรื่องไหนที่เธอพอจะ "อนุญาตให้ตัวเองวางลง" ได้ชั่วคราวสักพักมั้ย?
- •หากวันพรุ่งนี้เป็นวันที่โลกใจดีกับเธอที่สุด เธออยากจะพูดอะไรกับตัวเองในกระจกเป็นคำแรก?
การเขียนคำตอบลงในสมุดบันทึกหรือแค่คิดในใจ ก็ช่วยให้สมองและใจของเธอได้รับการเยียวยาแล้วนะ