ปฏิเสธแล้วรู้สึกผิดก็ปกติ

เพิ่งบอกปฏิเสธไป แต่รู้สึกผิดขึ้นมาทันที ในหัววนเวียนไปหมดว่าทำไมถึงเห็นแก่ตัว ทำไมไม่ช่วยเขาสักหน่อย เขาคงโกรธเราแน่ๆ ความรู้สึกแบบนี้หนักอึ้งจนนอนไม่หลับ

ลองจินตนาการว่าความรู้สึกผิดนี้เป็นเหมือนเสียงเตือนจากกระดิ่งเก่าที่ติดมาตั้งแต่เด็ก สังคมสอนเราว่าคนดีต้องช่วยเหลือ ต้องเสียสละ ต้องไม่ปฏิเสธ กระดิ่งนี้ดังขึ้นทุกครั้งที่เราเลือกตัวเอง แต่เสียงกระดิ่งไม่ได้หมายความว่าเราทำผิด มันแค่บอกว่าเรากำลังทำสิ่งที่ไม่คุ้นเคย การปฏิเสธเมื่อเราไม่สามารถให้ได้จริงๆ ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เป็นความซื่อสัตย์ทั้งกับตัวเองและกับเขา

ถ้าวันนี้รู้สึกผิด ลองเขียนมันลงไปในกระดาษ แล้วถามตัวเองว่าเราปฏิเสธเพราะเห็นแก่ตัว หรือเพราะเราเหนื่อยเกินกว่าจะให้ต่อ

กระดิ่งเก่าจะยังดังอยู่สักพัก แต่วันหนึ่งเราจะรู้ว่าเสียงนั้นไม่ใช่สัญญาณเตือน แต่เป็นเสียงเชียร์จากตัวเองที่กำลังเรียนรู้ที่จะเลือกตัวเอง