ฝึกรับมือกับการถูกปฏิเสธ

ไม่มีใครชอบความรู้สึกตอนถูกปฏิเสธ มันเจ็บ มันแสบ และมันทำให้ตัวเองอยากหดตัวเข้ามาอยู่ในเปลือกที่ปลอดภัย แต่การหลบซ่อนไม่ได้ทำให้ความเจ็บนั้นหายไป

ลองลองนึกภาพว่าการถูกปฏิเสธเป็นเหมือนฝนที่ตกลงมาทะลุุเปลือกที่ห่อหุ้มตัวเองไว้ ตอนแรกขยุ่ม เศร้า อยากวิ่งหนี แต่ค่อยๆ สังเกตให้ดี ฝนนั้นไม่ได้ตกเพื่อทำร้าย มันตกเพื่อล้างเทือกเขาที่สะสมอยู่ในใจ ให้มองเห็นสิ่งที่สำคัญจริงๆ ว่าคนที่ปฏิเสธปฏิเสธสิ่งที่นำเสนอ ไม่ใช่ตัวตนของตัวเอง และเมื่อยอมให้ฝนพัดผ่านโดยไม่ขัดขืน ไม่แกล้งทำเป็นว่าไม่เจ็บ แต่ก็ไม่ปล่อยให้ความเจ็บนั้นกลายเป็นคุกที่ขังไว้ จะพบว่าหลังฝน ฟ้าใสขึ้นและตัวเองแข็งแรงขึ้น

ลองให้เวลาตัวเองหายใจกับความเจ็บสักพัก แล้วถามตัวเองเบาๆ ว่าเรียนรู้อะไรมาจากครั้งนี้ เพื่อนที่รักจะบอกว่าอะไร แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นเดินต่อ

ฝนที่ตกทะลุเปลือกที่บอบบางที่สุด มักเป็นฝนที่ทำให้ต้นไม้เติบโตแข็งแรงที่สุด