อยู่คนเดียวก็มีความสุขได้

มีคนบอกว่าอยู่คนเดียวน่าเหงา น่าสงสาร หรือแยกันแล้วค่อยมาคุยกันใหม่ ราวกับว่าการนั่งอยู่กับตัวเองโดยไม่มีใครอยู่ข้างๆ เป็นสิ่งที่ผิดปกติที่ต้องได้รับความเห็นใจ

แต่ลองลองนึกภาพว่าการอยู่คนเดียวเป็นเหมือนการเดินเข้าไปในสวนส่วนตัว ไม่มีใครมาบอกว่าต้นไม้ควรปลูกตรงไหน ไม่มีใครมาตัดสินว่าดอกไม้ที่บานอยู่สีสันไม่สวยพอ เวลาทั้งหมดเป็นของตัวเอง จะนั่งมองฟ้านานแค่ไหน จะเดินเล่นโดยไม่มีจุดหมาย จะเงียบไปทั้งวันโดยไม่ต้องอธิบายตัวเองให้ใครเข้าใจ ก็ได้ทั้งนั้น สวนแห่งนี้ไม่ได้ขาดอะไร มันแค่เต็มไปด้วยเสียงของตัวเองเองที่ไม่ค่อยได้ยินเวลามีคนอื่นอยู่ด้วย และเมื่อเรียนรู้ที่จะชอบเสียงนั้น การอยู่คนเดียวก็เลิกเป็นความโดดเดี่ยว แล้วกลายเป็นอิสระแทน

วันนี้ถ้าเกิดมีเวลาว่างขึ้นมาสักชั่วโมง ลองอยู่กับมันดู ไม่ต้องทำอะไรให้เกิดประโยชน์

สวนส่วนตัวไม่จำเป็นต้องสวยในสายตาใคร มันแค่ต้องสงบพอให้ได้ยินเสียงตัวเอง