ขั้นตอนการเยียวยาใจ

การเยียวยาใจไม่ใช่เส้นตรงจากจุดเจ็บไปจุดหาย แต่เหมือนการปีนป่ายขึ้นภูเขาที่มีทั้งทางราบและทางชัน บางช่วงก้าวไปข้างหน้าได้สบาย บางช่วงต้องถอยหลังลงมาหายใจ ลองจินตนาการว่าการเผชิญความเจ็บปวดเริ่มจากการไม่ยอมรับว่ามันเกิดขึ้น ปิดตา ปิดหู บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร แล้ววันหนึ่งความจริงก็ทะลุผ่านเกราะป้องกันนั้นเข้ามา ความโกรธก่อตัวขึ้น โกรธโชคชะตา โกรธคนรอบข้าง โกรธตัวเอง แล้วตามด้วยการพยายามต่อรองกับอดีต ถ้าเราทำอะไรต่างออกไปผลลัพธ์จะเปลี่ยนมั้ย จนในที่สุดความเศร้าก็ท่วมท้น เหมือนฝนตกลงมาจนท่วมทุกอย่าง แล้วน้ำก็ค่อยๆ ลดระดับลงทีละนิดจนเราเห็นพื้นดินอีกครั้ง

สิ่งที่อยากให้รู้คือขั้นตอนเหล่านี้ไม่ได้เรียงลำดับอย่างเป็นระเบียบ วันนี้อาจรู้สึกว่ายอมรับได้แล้ว พรุ่งนี้ตื่นมาโกรธอีกครั้ง สัปดาห์หน้ากลับไปเศร้าอีกรอบ นั่นไม่ได้แปลว่าถอยหลัง แต่เป็นธรรมชาติของการเยียวยาที่เป็นคลื่น ไม่ใช่เส้นตรง สิ่งสำคัญคือการรู้ว่าตอนนี้เราอยู่ตรงไหนแล้วไม่ด่าตัวเองที่ยังไม่ถึงจุดที่คิดว่าควรจะเป็น

อยากให้ลองสังเกตว่าวันนี้ตัวเองอยู่ช่วงไหนของการเดินฝ่า รับรู้มันไว้ ไม่ต้องเร่ง

ภูเขาไม่ได้ถามนักปีนว่าทำไมช้า มันแค่ยืนนิ่งๆ แล้วรอให้ทุกคนก้าวขึ้นไปในจังหวะของตัวเอง