วิชาซ่อมใจ

ในโรงเรียนมีวิชาคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ ภาษาต่างประเทศ แต่ไม่มีวิชาที่สอนว่าเมื่อหัวใจแตกสลายแล้วจะเก็บชิ้นส่วนกลับมาประกอบใหม่อย่างไร ลองจินตนาการว่าถ้ามีวิชานี้จริง หลักสูตรคงเป็นดังนี้ บทแรกคือการรู้จักว่าอารมณ์เกิดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีเหตุผล บทต่อมาคือการนั่งอยู่กับความเจ็บปวดโดยไม่รีบไล่มันออกไป แล้วก็บทที่ยากที่สุดคือการให้อภัย ทั้งให้อภัยคนที่ทำร้าย และให้อภัยตัวเองที่ไม่ได้แข็งแกร่งตลอดเวลา

แต่เพราะไม่มีวิชานี้ในห้องเรียน เราจึงต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง ผ่านการล้มแล้วลุก ผ่านการเจ็บแล้วทนทรุด ผ่านค่ำคืนที่คิดว่าจะผ่านพ้นไปไม่ได้ แต่สุดท้ายก็ตื่นขึ้นมาพบแสงเช้า บทเรียนที่สำคัญที่สุดอาจไม่ได้อยู่ในตำรา แต่อยู่ในช่วงเวลาที่เราเลือกไม่ทิ้งตัวเองแม้จะท้อแท้แค่ไหน

วันนี้ลองถามตัวเองว่าเรากำลังเรียนอยู่บทไหน ไม่ต้องรีบจบ บางบทใช้เวลานานกว่า

ตำราซ่อมใจที่ดีที่สุดไม่ได้พิมพ์อยู่บนกระดาษ แต่เขียนขึ้นทีละบรรทัดจากค่ำคืนที่เราเลือกมีชีวิตต่อ