อยู่กับปัจจุบันทำยังไง

คิดถึงอดีตแล้วเศร้า คิดถึงอนาคตแล้วกังวล สติว่องไปมาระหว่างเมื่อวานกับพรุ่งนี้ จนลืมไปว่าตอนนี้กำลังนั่งอยู่ตรงไหน ร่างกายอยู่ที่นี่ แต่ใจล่องลอยไปไกล

ลองลองนึกภาพว่าจิตใจเป็นเหมือนนกที่บินวนเวียนไปมา มันจะบินไปเกาะกิ่งไม้ของเมื่อวานบ้าง บินไปเกาะหลังคาของปีหน้าบ้าง ไม่เคยลงมาเกาะพื้นดินที่ตัวเองยืนอยู่ แต่ความจริงคือ พื้นดินตรงนี้แหละที่มีจริง มีเท้าที่แตะพื้น มีลมหายใจที่ไหลเข้าออก มีเสียงรอบตัวที่ไม่เคยฟังให้ดี ร่างกายรู้สึกทุกอย่างอยู่แล้ว เพียงแต่ใจไม่เคยอยู่กับมัน และเมื่อดึงสติกลับมาสังเกตสิ่งที่รับรู้ตอนนี้ ความกังวลที่ดูเหมือนภูเขาก็เล็กลงทันที

ถ้ารู้ตัวว่าใจกำลังล่องลอย ก็แค่ค่อยๆ ดึงกลับมา สังเกตลมหายใจสักสองสามที หรือรู้สึกถึงเท้าที่แตะพื้นอยู่ตอนนี้ ไม่ต้องทำอะไรใหญ่โต

พื้นดินไม่ไปไหน มันรอให้เหยียบอยู่ทุกลมหายใจ เพียงแต่ต้องยอมลดสายตาลงมาจากฟ้า