สัญญาณ Burnout ที่มองไม่เห็น

บางคนตื่นขึ้นมาวันหนึ่งแล้วรู้สึกว่าไม่มีแรงจะขยับไปไหนอีกแล้ว ทั้งที่เมื่อวานยังดูปกติ ทั้งที่สัปดาห์ก่อนยังยิ้มได้ จู่ๆ ก็หมดสภาพไปเฉยๆ เหมือนแบตเตอรี่ที่หมดลงโดยไม่มีแจ้งเตือน

ลองจินตนาการว่าจิตใจเป็นเหมือนบ่อน้ำลึก ใต้ผิวน้ำที่ดูสงบ มีสิ่งที่สะสมตัวอยู่เรื่อยๆ ความเฉยชาที่ค่อยๆ กลืนกินสิ่งที่เคยรัก คืนที่นอนไม่หลับและเช้าที่ตื่นมาไม่สดชื่น ความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านขึ้นมาจากเรื่องเล็กน้อย ความจำที่เริ่มเลือนลาง และความรู้สึกว่าทำอะไรไปก็ไร้ผล ทั้งหมดนี้ตกตะกอนนอนกองอยู่ก้นบ่อ ไม่มีใครมองเห็นจากข้างบน แต่วันที่มันเต็ม น้ำจะท่วมขึ้นมาท่วมทั้งขอบ แล้วเราจึงจะรู้ตัวว่ามันสะสมมานานแล้ว

ถ้าเริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่เคยทำให้มีความสุขกลับกลายเป็นภาระ หรือวันๆ หนึ่งผ่านไปโดยไม่มีอะไรสัมผัสได้ นั่นคือเสียงกระซิบจากก้นบ่อที่กำลังขอให้เราหยุด

บ่อน้ำที่สะอาดไม่ได้เกิดจากการไม่มีตะกอน แต่เกิดจากการที่เราดูแลทีละนิดก่อนที่มันจะเต็ม