การเดินทางสำคัญกว่าจุดหมาย

ลองจินตนาการว่าเรากำลังเดินทางขึ้นเขาลูกหนึ่ง สายตาจดจ่ออยู่แค่ยอดเขาที่มองเห็นไกลๆ จนลืมสังเกตดอกไม้ป่าริมทาง ลืมฟังเสียงนกร้อง ลืมรับรู้ลมเย็นที่พัดผ่านใบหน้า แล้วเดินจนเหนื่อยท้อแท้ โดยไม่เคยรู้สึกว่าการเดินทางนี้มีค่าตรงไหน

ชีวิตก็เหมือนการปีนป่ายภูเขาลูกนั้น เรามักจับจ้องแต่เส้นชัย เมื่อไหร่จะได้งานดี เมื่อไหร่เงินจะพอ เมื่อไหร่ชีวิตจะสมบูรณ์แบบ แล้วใช้เวลาทั้งปีไล่ล่าจุดหมายที่ยิ่งเดินยิ่งห่างออกไป เพราะเมื่อถึงเป้าหมายหนึ่ง เราก็ตั้งเป้าใหม่ทันที สิ่งที่สะสมระหว่างทางต่างหากที่หล่อหลอมเราให้เป็นคนคนนี้ ทักษะที่เกลาขัด บทเรียนที่ซึมซับ คนที่เข้ามาและจางไป ทั้งหมดถักทอเป็นเรื่องราวที่เรียกว่าชีวิต

ลองถามตัวเองว่าวันนี้ ระหว่างทางสู่เป้าหมายนั้น เรามีช่วงเวลาไหนที่รู้สึกมีชีวิตอยู่บ้าง

เพราะเส้นชัยไม่ใช่จุดจบของการเดินทาง แต่ทุกก้าวที่เดินผ่านมานั่นแหละคือชีวิต