พูดกับตัวเองอย่างใจดี

เวลาเพื่อนร้องไห้ ไม่เคยบอกว่า "ทำไมโง่จัง" จะนั่งฟัง ยื่นผ้าเช็ดหน้า และบอกว่าไม่เป็นไร แต่พอตัวเองที่ร้องไห้ กลับบอกตัวเองว่า "ทำอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง" ความใจดีที่แจกจ่ายให้คนอื่นทุกวัน ทำไมถึงไม่เคยเหลือให้ตัวเองบ้าง

ลองลองนึกภาพว่ากำลังพูดกับตัวเองเหมือนพูดกับเพื่อนที่รักที่สุด แทนที่จะด่า ก็บอกว่า "ครั้งนี้ไม่ได้ ครั้งหน้าลองใหม่" แทนที่จะบอกว่า "แย่จริงๆ" ก็บอกว่า "วันนี้ยาก แต่ไม่ต้องรีบ" มันไม่ใช่การหลอกตัวเอง แต่เป็นการเลือกใช้ถ้อยคำที่ปลูกฝังแทนที่จะขุดรากถอนโคน

ทุกคนสมควรได้รับความใจดีจากคนรอบข้าง และคนที่อยู่ใกล้ที่สุด ก็คือตัวเองเอง