ความใจดีกับตัวเองก็สำคัญ

เพื่อนร้องไห้ เราปลอบโยน เพื่อนทำผิดพลาด เราบอกว่าไม่เป็นไร เพื่อนบ่นว่าเหนื่อย เราบอกให้พักก่อน ความใจดีที่มอบให้คนอื่นไหลออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับลำธารที่ไม่เคยแห้ง

แต่เมื่อตัวเองร้องไห้ เสียงในหัวกลับกระซิบว่าอ่อนแอจัง เมื่อทำผิดพลาด มันบอกว่าทำไมถึงไม่ฉลาดสักที เมื่อเหนื่อยล้า มันผลักให้ทำต่อไป ราวกับว่าเราเป็นคนสองคนอาศัยอยู่ในร่างเดียวกัน คนแรกใจดีกับทุกคนเหล่านั้น คนที่สองใจร้ายกับเจ้าของร่าง ลองสลับที่นั่งสักครู่ ถ้าเพื่อนสนิทพูดกับเราด้วยคำพูดที่เราพูดกับตัวเอง เราจะยังนั่งฟังอยู่มั้ย คำตอบคือไม่ เพราะนั่นไม่ใช่ความใจดี นั่นคือการพิพากษาตัวเองซ้ำๆ

ความใจดีที่มอบให้คนอื่น ตัวเองก็สมควรได้รับสักส่วน

เพราะลำธารที่หล่อเลี้ยงทุกคนได้ยั่งยืน ต้องเริ่มจากต้นน้ำที่ไม่ลืมเติมตัวเองเสียก่อน