ความใจดีกับตัวเองก็สำคัญ
เราใจดีกับคนอื่นได้ง่ายมาก
เพื่อนร้องไห้ เราปลอบ เพื่อนทำผิด เราให้อภัย เพื่อนเหนื่อย เราบอกว่า "พักก่อนก็ได้"
แล้วตัวเองล่ะ?
ตัวเองร้องไห้ → "เธอมันอ่อนแอจัง" ตัวเองทำผิด → "ทำไมโง่จังเลย" ตัวเองเหนื่อย → "ยังไม่พอ ต้องทำต่อ"
ทำไมเราถึงใจร้ายกับตัวเองขนาดนี้?
ถ้าตัวเองเป็นเพื่อน เราจะพูดแบบนี้ไหม?
ถ้าไม่พูด แล้วทำไมต้องพูดกับตัวเอง?
ความใจดีไม่ใช่มีเฉพาะคนอื่น ตัวเองก็สมควรได้รับ
ลองพูดกับตัวเองเหมือนพูดกับเพื่อน:
"เหนื่อยแล้วก็พักได้นะ" "ทำผิดไปก็ไม่เป็นไร ครั้งหน้าจะรู้แล้ว" "ร้องไห้ออกมาเลยก็ได้"
เธอสมควรได้รับความใจดี
ไม่ใช่แค่จากคนอื่น แต่จาก ตัวเธอเอง ด้วย
วันนี้ ลองใจดีกับตัวเองดูนะ
แวะมาที่พักใจเพื่อพักใจกันได้นะ
ชวนเธอสะท้อนใจ (Reflection Guide)
บันทึกสั้นๆ นี้อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็กๆ หลังจากอ่านจบแล้ว เราอยากชวนเธอให้ลองใช้เวลาสัก 1-2 นาที กลับมาสำรวจความรู้สึกของตัวเองผ่านคำถามเหล่านี้ดูนะ:
- •วันนี้มีเรื่องอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกขอบคุณตัวเองบ้าง? (แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ อย่างการตื่นมาอาบน้ำ หรือการดื่มน้ำให้ครบ 8 แก้ว)
- •ความกังวลที่เธอกำลังแบกไว้ในตอนนี้ มีเรื่องไหนที่เธอพอจะ "อนุญาตให้ตัวเองวางลง" ได้ชั่วคราวสักพักมั้ย?
- •หากวันพรุ่งนี้เป็นวันที่โลกใจดีกับเธอที่สุด เธออยากจะพูดอะไรกับตัวเองในกระจกเป็นคำแรก?
การเขียนคำตอบลงในสมุดบันทึกหรือแค่คิดในใจ ก็ช่วยให้สมองและใจของเธอได้รับการเยียวยาแล้วนะ