เขียนจดหมายถึงบาดแผล

มีบาดแผลที่เจ็บอยู่ทุกวัน ไม่ยอมหาย ไม่ยอมซีน คอยหลอกหลอนเราทุกครั้งที่มีอะไรมากระทบใจจุดนั้น แล้วเราก็พยายามทำเหมือนมันไม่อยู่ที่นี่ ทั้งที่รู้ว่ามันยังเจ็บอยู่

ลองจินตนาการว่าบาดแผลเป็นเหมือนเด็กน้อยที่ยืนร้องไห้อยู่ในมุมห้อง ยิ่งเราเดินหนี ยิ่งเดินไปทางอื่น เด็กคนนั้นก็ยิ่งร้องดังขึ้น เพราะสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่ให้เราแก้ปัญหาให้ แต่แค่อยากให้เราหันมามองและบอกว่า "ฉันเห็นเธอแล้ว" การเขียนจดหมายถึงบาดแผลก็เหมือนการหันไปหาเด็กคนนั้น ไม่ต้องเขียนสวยหรู ไม่ต้องมีคำใหญ่โต แค่เขียนเหมือนพูดกับใครสักคนที่เรารู้จักดี บอกว่ารู้ว่ามันอยู่ บอกว่าเข้าใจว่ามันเจ็บ แล้วค่อยๆ บอกว่าวันหนึ่งเราจะปล่อยมันไป แม้วันนี้ยังไม่พร้อมก็ตาม บาดแผลหลายรอยไม่ได้ต้องการให้เรารักษามันให้หายด่วน แต่ต้องการแค่ให้เรารับรู้ว่ามันมีอยู่จริง

ถ้าวันนี้มีบาดแผลที่ยังเจ็บอยู่ ลองหยิบปากกาขึ้นมาเขียนถึงมันสักไม่กี่บรรทัด ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ แค่ให้มันได้ยิน

บาดแผลที่ได้รับการรับรู้ จะค่อยๆ เงียบลงเอง ไม่ใช่เพราะหายไป แต่เพราะมันรู้แล้วว่าไม่ต้องร้องดังอีกต่อไป