ความรักที่ไม่ต้องรอใคร

เคยมีช่วงเวลาที่เหม่อมองหน้าต่างแล้วคิดถึงคนที่ยังไม่มา คนที่จะเข้าใจเราทุกซอกทุกมุม คนที่จะทำให้ชีวิตนี้อบอุ่นขึ้น เรารอมานานจนลืมไปว่ามีใครนั่งอยู่ตรงนี้มาตลอด

ลองจินตนาการว่าหัวใจเป็นเหมือนถ้วยน้ำ เราคอยรอให้มีใครมาเทน้ำเติมเต็มให้ ทั้งที่แท้จริงแล้วเรามีสายยางต่อกับแหล่งน้ำของตัวเองอยู่แล้ว การรักตัวเองไม่ใช่การปิดกั้นความรักจากภายนอก แต่เป็นการเลือกที่จะไม่ปล่อยให้ความสุขของเราขึ้นอยู่กับใคร เมื่อเราเรียนรู้ที่จะเติมเต็มตัวเอง ทุกความรักที่เดินเข้ามาจะกลายเป็นของขวัญ ไม่ใช่สิ่งจำเป็น

วันนี้ลองถามตัวเองดูมั้ย ว่าเราได้เคยใส่ใจตัวเองเท่าที่เราเฝ้ารอให้ใครสักคนมาทำ

คนที่ใช่ที่สุดไม่จำเป็นต้องเดินเข้ามาจากข้างนอก เพราะเธอเดินอยู่ข้างในตัวเรามาตั้งแต่แรก