รักพ่อแม่ แต่เหนื่อยก็ได้

มีบางค่ำคืนที่เรานอนนิ่งแล้วรู้สึกผิดกับความเหนื่อยล้าที่ก่อตัวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงพ่อแม่ เรารู้ว่าเขารักเรา เราก็รักเขา แต่ทำไมการอยู่ใกล้ชิดกลับทำให้หายใจแน่นเหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับอยู่

ลองจินตนาการว่าความสัมพันธ์เป็นเหมือนต้นไม้ที่ปลูกไว้ในกระถางใบเดียวกัน รากของเรากับรากของพ่อแม่เจริญเติบโตพันกันจนแยกไม่ออก บางครั้งเขาดูดน้ำไปจนเราเหี่ยวเฉา ไม่ใช่เพราะเขาไม่รัก แต่เป็นเพราะกระถางใบนี้มีขนาดจำกัด พ่อแม่ก็เป็นมนุษย์ที่มีข้อจำกัด เขาอาจคาดหวังเกินไป เขาอาจไม่เข้าใจชีวิตที่เราใช้ชีวิตอยู่ เขาอาจยังมองเราเป็นเด็กน้อยที่ต้องคอยปกป้อง แต่ความเหนื่อยล้านั้นไม่ได้แปลว่าเราเลิกรักเขา มันแค่แปลว่าความสัมพันธ์มีความซับซ้อนเกินกว่าจะเขียนเป็นสมการใดๆ

การรู้สึกเหนื่อยไม่ใช่สิ่งที่ต้องลงโทษตัวเอง ลองให้อภัยความรู้สึกนั้นก่อน แล้วค่อยๆ หาที่ว่างที่รากของเราจะเติบโตได้โดยไม่ต้องแย่งน้ำกัน

ต้นไม้ที่เติบโตในที่ที่เหมาะสมกับตัวเอง ไม่เคยถูกตำหนิว่าทำไมไม่อยู่ในกระถางใบเดิม