ทำไมถึงรู้สึกว่าต้อง perfect

มีอะไรบางอย่างที่คอยกระซิบอยู่ข้างหูว่า "ยังไม่ดีพอ" ทุกครั้งที่จะส่งงาน ทุกครั้งที่จะเริ่มอะไรใหม่ เสียงนั้นมันเบาแต่คม เหมือนเข็มที่จิ้มซ้ำที่เดิมจนกลายเป็นบาดแผลที่คุ้นเคยจนลืมไปว่ามันอยู่ตรงนั้น

ความรู้สึกว่าต้องไร้ที่ติไม่ได้เกิดจากความเก่ง แต่มันถูกสอนมาตั้งแต่วันที่เรียนรู้ว่าความรักมีเงื่อนไข วันที่ทำดีแล้วได้รับรอยยิ้ม แต่ทำผิดแล้วได้รับความเงียบ ความกลัวถูกตัดสินค่อยๆ สะสมจนกลายเป็นเกราะที่ใส่เพื่อป้องกันตัวเอง แต่เกราะนั้นหนักเกินกว่าจะเดินไปไหนได้ไกล

สังเกตมั้ยว่าตอนที่เหนื่อยล้ามากที่สุด มักไม่ใช่เพราะทำอะไรผิด แต่เป็นเพราะกำลังสู้กับเสียงในหัวที่ไม่ยอมให้อภัย

ความไร้ที่ติไม่ใช่ความเก่ง — มันคือความกลัวที่แต่งตัวมาในชุดของความทะเยอทะยาน