บอก 'ไม่' กับสิ่งที่ไม่ใช่ คือบอก 'ได้' กับสิ่งที่ใช่

เวลาและพลังงานของมีจำกัด แต่ทุกวันมีคนขอส่วนแบ่งจากไม่รู้จบ จนบางทีลืมไปแล้วว่าตัวเองเหลืออะไรไว้ให้สิ่งที่สำคัญจริงๆ

ลองลองนึกภาพว่าชีวิตเป็นห้องเก็บของขนาดจำกัด — ทุกครั้งที่บอก "ได้" กับสิ่งที่ไม่ใช่ กำลังหิ้วของชิ้นใหม่เข้าไปวาง และเพื่อให้พอดี ต้องเอาของชิ้นเก่าที่เคยหมายปองออกไป บอกได้กับงานที่ไม่สำคัญ เท่ากับเอาเวลาพักผ่อนออกจากห้อง บอกได้กับงานเลี้ยงที่ไม่อยากไป เท่ากับเอาค่ำคืนกับคนที่รักออกไป ห้องไม่ได้ขยายใหญ่ขึ้น แต่ของที่ไม่ใช่ของตัวเองกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนวันหนึ่งเปิดประตูเข้าไปแล้วไม่เจอของที่รักเลยสักชิ้น ก่อนจะบอกได้กับอะไรซักอย่าง ลองถามตัวเองก่อนว่า "ถ้ารับเรื่องนี้ ต้องเอาอะไรออกจากห้อง"

ไม่ต้องรู้สึกผิดที่เลือกเก็บของที่รักและปฏิเสธของที่ไม่ใช่ — เพราะทุกครั้งที่หยิบของที่ไม่ใช่ออกจากห้อง กำลังเปิดพื้นที่ให้ของชิ้นที่รอคอยอยู่ได้เข้ามาอยู่ตรงนั้น