ไม่ต้องรีบหายก็ได้

มีคำถามหนึ่งที่วนเวียนในหัวเสมอว่าเมื่อไหร่จะหายสักที แล้วยิ่งถามก็ยิ่งรู้สึกผิดที่ผ่านมานานขนาดนี้แล้วยังไม่หาย ลองจินตนาการว่าการเยียวยาใจเหมือนแม่น้ำที่ไหลผ่านหุบเขา บางช่วงน้ำไหลเชี่ยวจนดูเหมือนจะพัดพาทุกอย่างไป บางช่วงน้ำนิ่งและขุ่น บางช่วงแห้งขอดจนเห็นพื้นหิน แต่ไม่ว่าจะช่วงไหน แม่น้ำไม่เคยหยุดไหล มันแค่เปลี่ยนรูปแบบไปตามสภาพพื้นดิน การเยียวยาก็เช่นนั้น ไม่ได้เป็นเส้นตรงจากเจ็บไปหาย แต่เป็นการไหลผ่านทีละวันทีละช่วงของชีวิต

บางคนมีหุบเขาตื้นๆ น้ำไหลผ่านเร็ว บางคนมีหลุมลึกที่น้ำต้องขังอยู่นานกว่าจะเซาะทางออกได้ ทั้งสองคนไม่ได้ทำอะไรผิด ทั้งสองคนกำลังไหลไปข้างหน้าอยู่ แค่ภูมิประเทศต่างกัน ถ้าวันนี้ยังเจ็บอยู่ นั่นไม่ได้แปลว่าเธออ่อนแอหรือทำอะไรพลาด แปลแค่ว่าหุบเขาของเธอลึกกว่า และน้ำต้องใช้เวลามากกว่าในการหาทางออก

อย่าเพิ่งกดดันตัวเองให้เป็นแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวตลอดเวลา บางวันแค่นิ่งอยู่ได้ก็นับว่าก้าวหน้าแล้ว

แม่น้ำไม่เคยถามตัวเองว่าเมื่อไหร่จะถึงทะเล มันแค่ไหลไปเรื่อยๆ แล้ววันหนึ่งมันก็ถึง