ไม่ต้องให้ทุกคนชอบก็ได้

มีบางวันที่ใส่หน้ากากออกไปเจอโลก ปรับเสียง ปรับรอยยิ้ม ปรับตัวเองให้พอดีกับทุกห้องที่เข้าไป จนลืมไปว่าแท้จริงแล้วใครกันที่กำลังอยู่ข้างใน

ลองลองนึกภาพว่าเป็นเมล็ดพันธุ์ต้นไม้ต้นหนึ่ง ไม่ว่าจะเติบโตแค่ไหน ผลิดอกออกผลด้วยความพยายามแค่ไหน ก็จะมีนกระบอื้องันมาจิก มีคนบ่นว่าใบร่วง มีใครสักคนเดินผ่านแล้วไม่สนใจเลยสักนิด แต่ความจริงคือ ต้นไม้ไม่เคยหยุดเติบเพื่อใคร ต้นไม้เติบเพราะนั่นคือธรรมชาติของมัน ไม่จำเป็นต้องงอตัวเองให้เข้ากับทุกกรอบ เพราะคนที่ปรับตัวเพื่อทุกคน สุดท้ายก็จะไม่เหลือตัวตนให้ใครได้จับจิตรักจริงๆ

ลองถามตัวเองดูว่า ถ้าวันนี้ไม่ต้องเอาใจใครเลย จะเป็นแบบไหน

ได้แค่เป็นต้นไม้ของตัวเองให้เต็มที่ คนที่ชอบที่พักพิงแบบนี้ ก็จะเดินเข้ามาพักใจเอง